Alloy (digipack) [CD]

Nakładem nowojorskiej wytwórni Pi Recordings ukazała się właśnie nowa płyta Tyshawna Soreya, wziętego perkusisty, współpracownika Wadady Leo Smitha, Stevea Colemana, Anthonyego Braxtona, Johna Zorna, Tima Bernea, Henryego Grimesa, Roscoe Mitchella, Stevea Lehmana, Marka Ribota, Sirone, Joeya Barona, Muhala Richarda Abramsa, Vijaya Iyera, Davea Douglasa, Butcha Morrisa i Sylvie Courvoisier. New York Times okrzyknął go jednym z pięciu bębniarzy, których czas właśnie nadszedł, jego poprzednia autorska płyta Oblique-I, wydana także przez Pi Recordings trafiła do wielu rankingów płyt roku 2011. Tym razem mamy do czynienia ze składem dla języka jazzu fundamentalnym, jakim jest z pewnością klasyczne trio. Oprócz lidera za perkusją usłyszymy na płycie Coryego Smythea na fortepianie, współpracownika klasycznej skrzypaczki Hilary Hahn, członka International Contemporary Ensemble. Można go usłyszeć w zespołach Petera Evansa, Vijaya Iyera, Stevea Lehmana i Anthonyego Braxtona. Basista Chris Tordini, znany chociażby z Claudia Quintet a także ze składów Grega Osbyego, Jeremyego Pelta, Stevea Lehmana czy Jima Blacka. Obaj muzycy z Soreyem współpracują od lat, Smythe grał chociażby w jego kwartecie, który nagrał w 2008 płytę That/Not, Chrisa Tordiniego znamy chociażby z poprzdniej płyty Soreya Oblique-I. Alloy to płyta, która jak żadna dotąd nie skupia się na warsztacie kompozycyjnym, Sorey, który już od lat w wywiadach podkreśla, że świat komponowania pociąga go najbardziej, dowodzi swoją płytą, że nie są to czcze słowa. Cztery kompozycje, w których słychać echa dokonań Johna Cagea, Mortona Feldmana, Ligetiego, Karlheinza Stockhausena a także Brahmsa, Debussyego, Billa Evansa i Autechre, zagrane tutaj przez bardzo skupionych, doskonałych instrumentalistów spotkały się z doskonałym przyjęciem na świecie. Josh Campbell w pięciogwiadkowej recenzji na freejazzblog napisał This album has excellent sound quality with one of the most beautifully micd pianos I have ever heard. Karl Ackermann, także w pięciogwiadkowej recenzji na All About Jazz napisał z kolei This is an astounding recording that has the clean, primal quality of being inside the creative process, it is intelligent, visceral, melodic and essential. Alloy to prawdziwe wydarzenie, nowe spojrzenie na zjawisko w sztuce, które jeszcze w XX wieku nazywało się jazzem. autor: Andrzej Fikus