Anna Calvi: Anna Calvi [CD]

Anna Calvi, porównywana z PJ Harvey i Edith Piaf młoda artystka wytwórni Domino, wedle rankingu BBC będzie jednym  z największych objawień 2011 roku. Na wspólne koncerty z grupą Grinderman zaprosił ją Nick Cave, przyjęła też propozycję występów z Interpol. Legendarny producent Brian Eno (U2, Coldplay) mówi o niej: "najwiekszy talent na kobiecej scenie od czasu Patti Smith". Jej debiutancki album "Anna Calvi" to niezwykła mieszanka klimatycznego rockowego grania w tradycji PJ Harvey i Nicka Cave'a oraz retro-glamour spod znaku Edith Piaf czy Niny Simone! “Nagrywając płytę w ciemnej piwnicy domu rodziców, w całkowitej izolacji, łatwo doprowadzić się do szaleństwa. Bywały tygodnie, że nie widywałam słońca! Z pewnością ten niepokój słychać na płycie. W końcu tworzenie tych piosenek zabrało mi prawie trzy lata" - mówi Anna Calvi, nowa wielka nadzieja brytyjskiej sceny rockowej. Przyznaje, że trudno byłoby jej skończyć album, gdyby w pewnym momencie nie dostała wsparcia od wytwórni Domino (m.in. Franz Ferdinand). Kontrakt udało jej się podpisać dzięki rekomendacji samego Briana Eno, którego zachwyciły  jej pierwsze demówki: “Przysłał mi list, pisząc, że w mojej muzyce słyszy inteligencję, romantykę i pasję, a to wszystko czego oczekuje od sztuki. Zaprosił mnie na lunch i bardzo pomógł.” – wspomina Calvi. Dzięki Domino, młoda artystka nawiązała kontakt z Robem Ellisem, który podjął się produkcji płyty. Ellis, znany ze współpracy z PJ Harvey I Marianne Faithfull, wie jak radzić sobie z silnymi osobowościami. Także w tym przypadku udało mu się zdyscyplinować charakterną artystką. Szczęśliwie jednak nie próbował okiełznać jej niezwykłego temperamentu. "Ellis to producent ze starej rock'n rollowej szkoły. Jeden z tych, co krzyczą: “walnij mocniej w ten bęben. To właśnie w nim kocham.” - mówi Calvi.  “We dwójkę uwielbiamy też muzykę klasyczną, cenimy tych samych kompozytorów. Dlatego nie musiałam tłumaczyć, o co mi chodzi, gdy mówiłam, że chcę, aby gitara brzmiała jak orkiestra". Anna, która od dzieciństwa uczyła się gry na skrzypcach i zdobyła dobre klasyczne wykształcenie, w wieku 13 lat odkryła gwałtowny geniusz Jimiʼego Hendrixa. Jej unikalna ekspresja to wypadkowa tych, zdawałoby sie skrajnie odmiennych inspiracji. Na żywo Anna występuje zazwyczaj jedynie z towarzyszeniem akordeonu i perkusji, jej muzyka - czasem bardzo intymna – brzmi jednak z dużą mocą. W opinii Calvi minimalizm środków to domena prawdziwych rockowych herosów naszych czasów - choćby PJ Harvey, której spuściznę świadomie rozwija czy The White Stripes. Calvi nie ukrywa, że Jack White to dla niej jedyny interesujący gitarzysta młodszego pokolenia. Jak mówi “W jego rękach gitara wciąż brzmi sexy". Pomimo wyraźnych rockowych inspiracji debiut temperamentnej Angielki, zatytułowany po prostu "Anna Calvi" to płyta na której słychać też odniesienia do tradycji flamenco i echa twórczości ukochanych przez Annę kompozytorów: Ravela i Debussyʼego, a także Ennio Morricone. Są tu fragmenty niemal epickie, głośne i intensywne, jak choćby “Blackout”, obok zaś pojawiają się piosenki niezwykle skupione i delikatne jak “No More Words”. Anna to nie tylko świetna gitarzystka, ale też, być może przede wszystkim, znakomity głos: mocny, donośny, a równocześnie niezwykle kobiecy i zmysłowy. Z pewnością ważnym punktem odniesienia w jej twórczości są też wielkie wokalne osobowości spoza tradycji rockowej. "Z początku bałam się śpiewać – przyznaje Anna. “To niezwykle intymna czynność. Aby się przemóc słuchałam sporo Edith Piaf , Marii Callas czy Niny Simone. Piaf śpiewając dawała z siebie wszystko, dlatego jej wykonania mają taką moc. Gdy tworzę muzykę, też oddaję sie temu całkowicie, nie zostawiam miejsca na nic innego”. Anna śmiało zmierzyła się z legendą jednej ze swych idolek i na na pierwszy singiel wybrała piosenkę z repertuaru Piaf “Jezebel”. “To utwór Wayneʼa Shanklina jednak rozsławiony przez Edith Piaf. Pomyślałam, że to dobry wybór, by pokazać się światu i powiedzieć: “chcę śpiewać o swych emocjach tak otwarcie i z równie wielką pasją“.