Role poetyckie i liryczne, dramatyczne i tragiczne, charakterystyczne i komediowe miały jeden rys powtarzalny, chocĚ zawsze odmienny - postacĚ stworzona na scenie przez Annę Lutosławską była postacią pełną, całą osobowosĚcią i zawsze w tej całosĚci i pełni zaciekawiającą - intrygującą wyglądem postaci, jej zachowaniem, sposobem moĚwienia, gestem i ruchem, relacjami z otoczeniem - sceniczną osobnosĚcią. Tak, to dobre słowo - osobnosĚcĚ, indywidualnosĚcĚ, niepowtarzalnosĚcĚ. Były rezultatem talentu, przenikliwej inteligencji, wielkiej wrazĚliwosĚci, poetyckiego słuchu. Ale takzĚe ogromnej pracowitosĚci i mistrzowskiego opanowania rzemiosła - barwy głosu, dykcji, melodii wypowiadanego słowa, wyrazistego gestu, umiejętnosĚci noszenia kostiumu, sztuki słuchana partnera i zaczarowania widza wewnętrznym zĚyciem postaci teatralnej.