Apple papfle Bitter Blitter Blau - Stanisław Beniowski [KSIĄŻKA]

Barwna opowieść o przyjaźni i życiu na tle skomplikowanej historii Górnego Śląska. Po śmierci swojej starszej siostry kilkuletni Stefik czuje się zagubiony i osamotniony. Niespodziewanie pustkę w jego dziecięcej codzienności zaczynają wypełniać domowe lekcje języka niemieckiego z Frau Hedwig. Ta dojrzała kobieta, mimo upływu lat wciąż borykająca się z wojennymi traumami, staje się dla chłopca przewodniczką, powierniczką i przyjaciółką. Dzięki jej wiedzy i wrażliwości Stefik zaczyna odkrywać skomplikowaną historię Górnego Śląska - regionu ciężko doświadczonego wojną, przechodzącego pod kolejne zwierzchnictwa i pełnego kulturowych kontrastów. Apple papfle bitter bliter blau to niezwykła opowieść o losach zwykłych ludzi. Rozbawia, wzrusza i uświadamia, jak bardzo zagmatwane i nieprzewidywalne potrafią być ścieżki naszego życia.

Barwna opowieść o przyjaźni i życiu na tle skomplikowanej historii Górnego Śląska\n \n Po śmierci swojej starszej siostry kilkuletni Stefik czuje się zagubiony i osamotniony. Niespodziewanie pustkę w jego dziecięcej codzienności zaczynają wypełniać domowe lekcje języka niemieckiego z Frau Hedwig. Ta dojrzała kobieta, mimo upływu lat wciąż borykająca się z wojennymi traumami, staje się dla chłopca przewodniczką, powierniczką i przyjaciółką. Dzięki jej wiedzy i wrażliwości Stefik zaczyna odkrywać skomplikowaną historię Górnego Śląska - regionu ciężko doświadczonego wojną, przechodzącego pod kolejne zwierzchnictwa i pełnego kulturowych kontrastów.\n\nApple papfle Bitter Bliter Blau to niezwykła opowieść o losach zwykłych ludzi. Rozbawia, wzrusza i uświadamia, jak bardzo zagmatwane i nieprzewidywalne potrafią być ścieżki naszego życia.\n\nSmoła stała w pokaźnych beczkach, nie do ruszenia przez małe rączki i paluszki. Jedna tylko beczka była otwarta, ta, co stała nad rozpalonym niewielkim ogniskiem i właśnie zmieniała konsystencję swej zawartości ze stałej na półpłynną.\nTak, to ja. Ja zupełnie przypadkiem postanowiłem sprawdzić, czy konsystencja smoły jest już odpowiednia, i po prostu wpadłem do beczki. Wpadłem, bo w ramach zawodów jak najszybszego zbiegnięcia ze sterty piachu już prawie całkiem na dole potknąłem się o pozostawioną deskę i szybując nad gawiedzią, trzepnąłem łbem do środka, w czarną, jakże smolistą otchłań.