`Archetypy i nieświadomość zbiorowa to centralne pojęcia w koncepcji analitycznej Carla Gustava Junga. Ich genezę można prześledzić do najwcześniejszych jego publikacji, czyli do rozprawy doktorskiej `Zur Psychologie und Pathologie sogenannter occulter Phanomene` (1902), w której opisał fantazje młodej histeryczki, medium, a w analizie sięgnął do tych źródeł. Pojęcia te zaczęły się pojawiać w wielu późniejszych pracach Junga, z wolna krystalizowały się pierwsze definicje, formułowane co i rusz na nowo, aż w końcu ukształtował się stabilny rdzeń teorii (w sensie `poglądu` w pierwotnym znaczeniu tego słowa). W skład niniejszego tomu wchodzą prace powstałe w latach 1933-1935 - obejmują one i opisują oba te pojęcia.`