Asortyment strapień. Opowiadania amerykańskie - Lydia Davis [KSIĄŻKA]

Lydia Davis, jedna z najwybitniejszych współczesnych amerykańskich prozaiczek, odważnie i z wielkim talentem narusza kanoniczną formę opowiadania i nadaje mu często zaskakującą postać - od studium socjologicznego przez półstronicową rymowankę aż po dwuzdaniową nowelkę.

Pisarka równie kunsztownie bawi się treścią: odkrywa źródła bezsenności i odtwarza męki Kafki w kuchni. Pyta, jak daleko należy się posunąć, by uratować życie gąsienicy (daleko), wyciąga zaskakujące wnioski płynące z posiadania dziecka (lenistwo) i zastanawia się, czy można obejrzeć dwadzieścia rzeźb w ciągu godziny (można).

Asortyment strapień to nie tylko \"festiwal unicestwień, utrapień i udręk\", ale przede wszystkim pełne humoru i fantazji literackie święto oraz dowód na to, że opowiadanie jako gatunek nie jest monolitem. I choć - jak przekonuje Davis - nie ma dwóch takich samych fikcji, jej historie mają wspólny mianownik: zachwyt życiem i nieustające nim zdziwienie.

\"Davis jest istną kuglarką samoświadomości. Niewielu współczesnych pisarzy nadaje słowom większy ciężar.\" Jonathan Franzen

\"Przenikliwa, zręczna, ironiczna, subtelna i konsekwentnie zaskakująca.\" Joyce Carol Oates

\"Każdy, kto zna twórczość [Lydii Davis], zapewne pamięta pierwsze z nią zetknięcie. Ten moment, gdy pada tak wiele założeń dotyczących zasad funkcjonowania krótkiej formy. Ja czytałem ją po raz pierwszy w wagonie metra linii F, jadąc ze stacji na Szóstej Alei do Park Slope - to długa trasa, a książka wcale nie była aż tak gruba, więc u końca już poczułem się wyzwolony. Davis złamała bowiem wszystkie z ograniczających ją reguł. Niektóre jej opowiadania mają fabułę, ale większości jej brak. Niektóre osiągają powszechnie akceptowalny rozmiar opowiadania, ale większość - wcale nie. Wiele siedzi okrakiem na barykadzie oddzielającej filozofię od poezji i prozy, choć te kategorie nic nie znaczą, skoro jej opowiadania po prostu działają. [?] Intryga bierze tu raczej początek ze starań narratora, by wysłowić jakąś prawdę. Opowiadania są często ćwiczeniami myślowymi, wysiłkiem umysłu starającego się dojść do jakiejś konkluzji. [?] Davis należy do naszych najbardziej precyzyjnych i oszczędnych pisarzy.\" Dave Eggers

\"Niezrównane pisarstwo - jednocześnie imaginacyjna dżungla i świat twardej realności.\" Brian Lennon, \"The Boston Book Review\"

\"Davis to pisarka z rodzaju tych, których pojawienie się wywołuje okrzyk: \"No nareszcie!\".\" Grace Paley

\"Amerykańska wirtuozka opowiadania.\" \"Salon\"

\"Często poetycka i bez wątpienia zapadająca w pamięć [?]. Davis majstruje przy każdej dającej się pomyśleć konwencji literackiej.\" Liam Callanan, \"The New York Times Book Review\"

\"Charakterystycznego głosu Davis nigdy nie dawało się łatwo wpasować w istniejące konwencje literackie [?]. To proza pochłaniająca, autoironiczna i najgłębiej szczera.\" \"Times Literary Supplement\"

\"Te opowiadania zostaną w was na zawsze.\" Ann Harleman, \"The Boston Globe\"

\"Elegancka i pozbawiona sentymentalizmu. Najlepsza stylistka w amerykańskiej prozie.\" Rick Moody

\"[Każde z tych opowiadań] to bijące serce tego gatunku, które z kolejnymi uderzeniami pompuje do krwioobiegu skomplikowane emocje z niezwykłą wprost wydajnością.\" \"Entertainment Weekly\"

Lydia Davis, jedna z najwybitniejszych współczesnych amerykańskich prozaiczek, odważnie i z wielkim talentem narusza kanoniczną formę opowiadania i nadaje mu często zaskakującą postać - od studium socjologicznego przez półstronicową rymowankę aż po dwuzdaniową nowelkę.

Pisarka równie kunsztownie bawi się treścią: odkrywa źródła bezsenności i odtwarza męki Kafki w kuchni. Pyta, jak daleko należy się posunąć, by uratować życie gąsienicy (daleko), wyciąga zaskakujące wnioski płynące z posiadania dziecka (lenistwo) i zastanawia się, czy można obejrzeć dwadzieścia rzeźb w ciągu godziny (można).

Asortyment strapień to nie tylko "festiwal unicestwień, utrapień i udręk", ale przede wszystkim pełne humoru i fantazji literackie święto oraz dowód na to, że opowiadanie jako gatunek nie jest monolitem. I choć - jak przekonuje Davis - nie ma dwóch takich samych fikcji, jej historie mają wspólny mianownik: zachwyt życiem i nieustające nim zdziwienie.

"Davis jest istną kuglarką samoświadomości. Niewielu współczesnych pisarzy nadaje słowom większy ciężar." Jonathan Franzen

"Przenikliwa, zręczna, ironiczna, subtelna i konsekwentnie zaskakująca." Joyce Carol Oates

"Każdy, kto zna twórczość [Lydii Davis], zapewne pamięta pierwsze z nią zetknięcie. Ten moment, gdy pada tak wiele założeń dotyczących zasad funkcjonowania krótkiej formy. Ja czytałem ją po raz pierwszy w wagonie metra linii F, jadąc ze stacji na Szóstej Alei do Park Slope - to długa trasa, a książka wcale nie była aż tak gruba, więc u końca już poczułem się wyzwolony. Davis złamała bowiem wszystkie z ograniczających ją reguł. Niektóre jej opowiadania mają fabułę, ale większości jej brak. Niektóre osiągają powszechnie akceptowalny rozmiar opowiadania, ale większość - wcale nie. Wiele siedzi okrakiem na barykadzie oddzielającej filozofię od poezji i prozy, choć te kategorie nic nie znaczą, skoro jej opowiadania po prostu działają. [] Intryga bierze tu raczej początek ze starań narratora, by wysłowić jakąś prawdę. Opowiadania są często ćwiczeniami myślowymi, wysiłkiem umysłu starającego się dojść do jakiejś konkluzji. [] Davis należy do naszych najbardziej precyzyjnych i oszczędnych pisarzy." Dave Eggers

"Niezrównane pisarstwo - jednocześnie imaginacyjna dżungla i świat twardej realności." Brian Lennon, "The Boston Book Review"

"Davis to pisarka z rodzaju tych, których pojawienie się wywołuje okrzyk: "No nareszcie!"." Grace Paley

"Amerykańska wirtuozka opowiadania." "Salon"

"Często poetycka i bez wątpienia zapadająca w pamięć []. Davis majstruje przy każdej dającej się pomyśleć konwencji literackiej." Liam Callanan, "The New York Times Book Review"

"Charakterystycznego głosu Davis nigdy nie dawało się łatwo wpasować w istniejące konwencje literackie []. To proza pochłaniająca, autoironiczna i najgłębiej szczera." "Times Literary Supplement"

"Te opowiadania zostaną w was na zawsze." Ann Harleman, "The Boston Globe"

"Elegancka i pozbawiona sentymentalizmu. Najlepsza stylistka w amerykańskiej prozie." Rick Moody

"[Każde z tych opowiadań] to bijące serce tego gatunku, które z kolejnymi uderzeniami pompuje do krwioobiegu skomplikowane emocje z niezwykłą wprost wydajnością." "Entertainment Weekly"