Babaji Przesłanie Z Himalajów - Maria Gabriele Wosien [KSIĄŻKA]

Spis treści:
SADASIWA AWATAR ....... 7
1. Spotkanie ..... 7
2. Filozofia hinduska ..... 14
3. Awatar jako boska manifestacja ..... 17
4. Awatar w filozofii śiwaizmu ..... 22
5. Haidakhan Vishwamahadham ..... 26
6. Haidakhan Baba - przegląd historyczny ..... 31
LILE BABAJI ..... 35
1. Doświadczenia wiernych: 1800?1922 ..... 35
2. Doświadczenia wiernych: 1922?1970 ..... 44
3. Mahendra Baba ..... 51
4. Doświadczenia po roku 1970 ..... 56
SADHANA ..... 75
1. Puja I Yagna ..... 75
2. Mistrz i uczeń. Sadhana ..... 87
3. Babaji i Sanatana Dharma ..... 101
EPILOG ..... 109
PRZYPISY ..... 117
SŁOWNIK ..... 125

Fragment:

Siwa czczony jest zarówno jako bóg ucieleśniony, jak i bezcielesny. Jako bóg bezcielesny jest wieczną i wszechobecną, prawdziwą esencją wszystkiego.
Dla religijnych Hindusów wiara oznacza patrzenie duszą, a egzystencja w ludzkiej formie pozwala na kontakt z subtelnym, boskim światem w czasie pobytu w świecie materii. W szerszym rozumieniu jest to wykorzystanie swego życia dla realizacji celu, jakim jest ujawnienie boskości w swoim wnętrzu. Niektórzy uczą się poznawać tajniki natury poprzez organy zmysłów, jak powiedzmy - dar wzroku, inni potrafią uczyć się widzenia głębszej rzeczywistości, jaką jest światło, które przenosi formę przy pomocy wewnętrznego wzroku lub trzeciego oka. Według przekazu sanatana dharmy jest to najbardziej niezawodny sposób, aby znaleźć się twarzą w twarz z prawdą.
Jest to droga do mądrości starożytnych Indii, objawiona riszim czy świętym. Również dzisiaj spotkanie z mędrcem czy boską inkarnacją rozumiane jest jako otrzymanie darszanu i wiąże się z odkryciem tajemnicy bóstwa przejawionego. A wtedy oczy otwierają się i zasłona spada - jest to niezwykłe doświadczenie, które oświetla coś, co było długo ukryte i daje nowe odpowiedzi na dawne pytania oraz przynosi rozwiązania dręczących problemów. Wraz z tym często przychodzi wszechogarniające uczucie trwogi i uwolnienie tak wielkiej radości, że doświadczenie tego rodzaju jest równoznaczne z wewnętrznym wyzwoleniem.
Niezależnie od tego czy to spotkanie z Bogiem wydarzyło się we śnie, czy w stanie czuwania lub poprzez faktyczne objawienie, ludzie, którzy na przestrzeni wieków mieli takie niepospolite doświadczenia, dają świadectwo o głębokim wstrząsie, jakiego doznali oraz dalekosiężnym wpływie spotkania na ich życie. Siła przekształcająca takiego spotkania zmienia od tego czasu życie wiernego w znamienny sposób. Może on potem czuć się jak obcy wśród współczesnych mu ludzi. Również w Starym Testamencie są wzmianki o tym, jak życie proroków zmieniło się od czasu, kiedy Anioł Pański pojawił się przed nimi. Przykłady takie, jak kosmiczna wizja Arjuna i objawienie misterium Krzyża Janowi 2 pokazują, że uczeń powinien mieć całkowitą wiarę i wolę porzucenia wszelkiego ego, kiedy staje twarzą w twarz z boskim objawieniem. Jak głosi Księga Mądrości, jedynie ten może zostać obdarowany duchową wizją Boga, kto odrzucił całkowicie materialny sceptycyzm:
Tych wiernych, którzy nie znając nikogo innego, ciągle myślą o Mnie i czczą Mnie bezinteresownie; tym, którzy zawsze są myślą zjednoczeni ze mną, przynoszę pełne bezpieczeństwo i spełniam osobiście ich życzenia.
Doświadczenia światła w wymiarze kosmicznym są darem tylko dla nielicznych, wybranych. Jednakże zostały zarejestrowane takie zjawiska przez wiernych Babaji, które przydarzały się po jego pojawieniu się, na początku ostatniego stulecia.
Wizje objawienia poprzedzane są często długimi okresami zwątpienia, koncentracji umysłu i głębokiej medytacji. Mogą one także przychodzić w stanie przygnębienia, jako niespodziewany dar błogosławieństwa. Nigdy zaś nie przychodzą one w rezultacie oczekiwania, intencji lub wysiłku woli wiernego. To po prostu przydarza się samo i jakby gwałtownym porywem wiatru otwiera drzwi duszy nieświadomej istoty.
Doświadczenie widzenia prawdy, według tradycji, kształtuje podstawę nauk empirycznych, których zasady można
zgłębić tylko poprzez bezpośrednie, osobiste doświadczenie. Hinduskie określenie dla wiedzy jako nauki jest vidya to, co było widziane i odnosi się do wiedzy o boskości, o tym, co jest transcendentalne. Przeciwnie, to co jest zaćmieniem, brakiem wtajemniczenia podlega prawu avidyi czy ignorancji.
W hinduskiej filozofii religijnej doświadczenia widzenia boskiego światła (których przykłady są dalej opisane) są przekazywane nie jako subiektywne fantazje bezużyteczne dla obiektywnej wiedzy, opartej na obserwacji zewnętrznych zjawisk. Raczej zarówno w wewnętrznych, jak i zewnętrznych światach są spostrzegane jako różnorodne aspekty tej samej rzeczywistości, bez żadnych podziałów na grube i subtelne poziomy przejawienia. Zgodnie z tym poglądem, prawdziwa równoznaczna jest z oświeceniem, podczas gdy myślenie podświadome przypisywane jest wyniośle kultywowanej formie ignorancji.
Można to tak rozumieć, że coś, co jest widziane na poziomie subtelnym i przeniesione do przedmiotu dotykalnego oraz coś, co jest widziane na grubym poziomie okazuje wielką zgodność z duchem ponad materią. Dla praktykujących siddha jogę, tych którzy doskonalą swoje umiejętności, jest to tylko sprawa wyboru kierunku, w którym moc ma być skoncentrowana. Można wskazać z zewnątrz, w którym przypadku wewnętrzna, subtelna, świetlista energia ma być zagęszczona w miejscu, gdzie materializuje się jako widoczne z zewnątrz światło lub przedmioty - istota cudów; lub można tym kierować z wewnątrz. W tym przypadku, zewnętrzna, konkretna energia jest rozpraszana w miejscu, w którym dematerializuje się jako energia subtelna, nieważka istota. Przykładem tego jest chodzenie po wodzie, unoszenie się i przemieszczanie w powietrzu czy też znikanie.
Jivanmukti, ten który osiągnął wyzwolenie w ciągu swojego życia jest ponad iluzją i dlatego nie jest tym samym, co formy natury, prakriti. Można go jedynie utożsamiać z czystym źródłem Bytu - purushą. Babaji będąc adi (pierwszą) boską Istotą od początku stworzenia, może materializować ciało z niczego, poprzez akt woli i tak samo łatwo zniweczyć je.
W taki sam sposób, jak ciało zwyczajnego człowieka jest pojazdem, w którym mieszka żyjąc w świecie, ciało przyczynowe lub świetlane oświeconych ludzi jest pojazdem dla boskiej lili.
Istnieją niezliczone świadectwa o tym, jak istoty oświecone mogą materializować wszystko, czego pragną, na każdym poziomie bytu, wyłącznie poprzez wolę. Może
to się wydarzać w dużej odległości i bezspośrednio na oczach świadków. Liczne lile Babaji pojawiania się wiernym w przeróżnych formach, od subtelnych do materialnych są dowodem jego mocy igrania z materią.
Lahiri Mahasaya, najwybitniejszy ze znanych uczniów Babaji, żyjący w dziewiętnastym wieku, miał wizję, w której był świadkiem objawienia się ducha w różnych znanych formach natury. Zobaczył on swoje przeszłe wcielenia tak dobrze, jak i przyszłe wydarzenia, a poprzez spontaniczny wgląd poznał, że Babaji był jego guru przez wiele pokoleń, choć ukryty za różnymi maskami.
Wizja ta była dla Lahiri Mahasayi szczególnym aktem łaski i sprawiła otwarcie wewnętrznego, trzeciego oka, tak że przestały istnieć ograniczenia w czasie i przestrzeni. Podczas tego szczególnego wydarzenia spełniło się jego najskrytsze marzenie. Na stokach Himalajów Babaji stworzył dla Lahiri rajski pałac, w którym dał mu inicjaję w kriya jodze według starożytnej, tajemnej tradycji.
Yoganda w swoich utworach wspomina o licznych atrybutach, które stawiają Babaji na płaszczyźnie wyjątkowej istoty. Jak długo istnieje świat, Babaji jako Siwa-awatar objawia się i swoją zdolność do manifestowania ciała, jak i do rozpraszania go, do jednoczesnego pojawiania się w różnych miejscach, do przenoszenia swego ciała w czasie. Jest on postrzegany przez Yoganandę jako udowodnienie ludziom ich własnych, ukrytych możliwości.
Istnieje daleko więcej lil Babaji niż świadectw jego nadprzyrodzonych mocy. Yogananda wspomina, że lile Babaji tworzone są także w celu złagodzenia karmy. Innymi słowy, są one bardziej wyrażeniem jego miłości i troski o dobro ludzi i wszelkie życie na ziemi, jak też świadectwem jego przewodnictwa i odpowiedzialności za cały ludzki ród na przestrzeni wieków. W Indiach najbardziej znaną i czczoną formą jest Babaji jako Dakshinamurti, boski młodzieniec, uosobienie ponadczasowej prawdy i wszelkich form dwoistości.
Jak głosi tradycja, pomiędzy rokiem 1800 a 1922 Babaji widzialny był bardziej na scenie życia, kiedy to zwykł pojawiać się w tym samym czasie pojedynczym wiernym bądź całym rodzinom zamieszkałym na ziemi Kumaon i błogosławić im. Zjawisko to, bez wątpienia przyciągało coraz większe tłumy ludzi; i ceremonie rozpoczęły się.
Dla uhonorowania jego obecności odprawiano yagnę [rytualną ceremonię ognia], po której następowała bhandara [rozdanie pobłogosławionego pożywienia] i kirtan [intonowanie religijnych pieśni].
Babaji był znany z tego, że nie przebywał długo na jednym miejscu; znikał nagle i nieoczekiwanie pojawiał się w innym miejscu. Naprawdę niełatwo było dostać jego darszan.