Co jest istotą chrześcijaństwa?
Ile w nas podziwu wobec tego, co stworzone?
W jakim sensie przyroda uczy nas wdzięczności wobec Boga?
Ta książka jest powrotem do spraw najważniejszych, do pytań, które ks. Krzysztof Grzywocz stawiał sobie i innym, towarzysząc ludziom w poszukiwaniu głębi duchowej. Jego życie i nauczanie przypominają, że istota chrześcijaństwa kryje się w spotkaniu z Bogiem i otwartości na Jego dzieło w świecie.
Ksiądz Grzywocz uczył, że prawdziwe uwielbienie Boga rodzi się w codziennym doświadczeniu życia - w zachwycie nad przyrodą, w prostych gestach dobroci, w cierpieniu przyjętym z miłością. Autor, rozważając między innymi słowa Psalmu 95 oraz pieśni trzech młodzieńców z Księgi Daniela, pokazuje, że postawa uwielbienia nie musi zależeć od naszego nastroju, ale jest aktem woli. Decyzją pomagającą dostrzec piękno i dobro, którymi Bóg obdarza nas każdego dnia, a jednocześnie działającą jak lekarstwo na wszechobecne w naszym życiu niezadowolenie i narzekanie.
Człowiek, który w piecu ognistym (?) potra? uwielbić Boga i kochać, jest dowodem na to, że uwielbienie jest aktem miłości. Powiedzieć żonie: \"Zrobiłaś dobrą kawę\", powiedzieć Bogu: \"Dziękuję Ci za to, że się obudziłem, za to, że jestem zdrowy, za ten piękny fragment Ewangelii, który dzisiaj będę mógł rozważać\" - to wszystko jest aktem miłości. Miłość sprawia, że cierpienie, które nas ogarnia, nie łamie nas i nie niszczy, (?) nie sprawia, że popadamy w apatię, ale że płoniemy jeszcze większym ogniem miłości.
Co jest istotą chrześcijaństwa?
Ile w nas podziwu wobec tego, co stworzone?
W jakim sensie przyroda uczy nas wdzięczności wobec Boga?
Ta książka jest powrotem do spraw najważniejszych, do pytań, które ks. Krzysztof Grzywocz stawiał sobie i innym, towarzysząc ludziom w poszukiwaniu głębi duchowej. Jego życie i nauczanie przypominają, że istota chrześcijaństwa kryje się w spotkaniu z Bogiem i otwartości na Jego dzieło w świecie.
Ksiądz Grzywocz uczył, że prawdziwe uwielbienie Boga rodzi się w codziennym doświadczeniu życia - w zachwycie nad przyrodą, w prostych gestach dobroci, w cierpieniu przyjętym z miłością. Autor, rozważając między innymi słowa Psalmu 95 oraz pieśni trzech młodzieńców z Księgi Daniela, pokazuje, że postawa uwielbienia nie musi zależeć od naszego nastroju, ale jest aktem woli. Decyzją pomagającą dostrzec piękno i dobro, którymi Bóg obdarza nas każdego dnia, a jednocześnie działającą jak lekarstwo na wszechobecne w naszym życiu niezadowolenie i narzekanie.
Człowiek, który w piecu ognistym () potra uwielbić Boga i kochać, jest dowodem na to, że uwielbienie jest aktem miłości. Powiedzieć żonie: "Zrobiłaś dobrą kawę", powiedzieć Bogu: "Dziękuję Ci za to, że się obudziłem, za to, że jestem zdrowy, za ten piękny fragment Ewangelii, który dzisiaj będę mógł rozważać" - to wszystko jest aktem miłości. Miłość sprawia, że cierpienie, które nas ogarnia, nie łamie nas i nie niszczy, () nie sprawia, że popadamy w apatię, ale że płoniemy jeszcze większym ogniem miłości.
