Biskupi unickiej metropolii kijowskiej w XVIII wieku - Dorota Wereda [KSIĄŻKA]

W wielonarodowej i wielowyznaniowej Rzeczypospolitej w czasach nowożytnych znaczącą rolę społeczną, religijną i kulturową odgrywała tradycja bizantyjska, reprezentowana przede wszystkim przez Cerkiew prawosławną, a po zawarciu w latach 1595-1596 unii części hierarchów prawosławnej metropolii kijowskiej z Kościołem rzymskokatolickim - przez Cerkiew unicką. Znaczenie tej wspólnoty religijnej w rozwoju procesów dziejowych było przedstawiane w historiografii w różnorodnych kontekstach. Efekty najnowszych badań coraz częściej podważają rolę tej społeczności jako kulturowego i religijnego pomostu pomiędzy Wschodem i Zachodem. Pomimo wielu ewolucyjnych zmian absorbujących elementy szeroko rozumianej kultury łacińskiej, Cerkiew unicka w XVIII wieku pozostała suwerennym organizacyjnie organizmem, świadomym własnej tożsamości na pograniczu kultur. dr hab. Bogumił Szady, fragment recenzji Monografia Doroty Weredy nie jest klasycznym studium prozopograficznym, co może sugerować tytuł [...]. Sposób ujęcia oraz problemy stawiane w książce wykraczają daleko poza granice standardowych prac na temat zbiorowości ludzkich i grup społecznych. Zakres tematyczny, bogactwo wykorzystanych źródeł oraz szeroki kontekst badawczy pozwalają uchwycić episkopat Kościoła unickiego w niemal wszystkich aspektach jego aktywności społecznej i duszpasterskiej. Największą trudnością z jaką musiała zmierzyć się Autorka było właściwe wyważenie między kwestiami ogólnymi dotyczącymi życia religijnego, społecznego a nawet politycznego a postawami indywidualnymi i grupowymi biskupów Kościoła unickiego. Fragment Wstępu