Boże krówki - Marzena Szlęzak [KSIĄŻKA]

Marzena Szlęzak - filantropka, społeczniczka, obrończyni praw dziecka. Od wczesnej młodości angażuje się w szeroko rozumianą pomoc na rzecz ludzi, niezależnie od oficjalnych instytucji czy fundacji. Jej działania zawsze opierają się na indywidualnej relacji z drugim człowiekiem. Interesuje się uwarunkowaniami wynikającymi z funkcjonowania jednostki w społeczeństwie, a szczególną uwagę poświęca problemom dzieci.

To skłoniło ją do napisania książki, w której, jako główna bohaterka - najpierw dziecko, a potem młoda dziewczyna - poszukuje odpowiedzi na fundamentalne pytania o życiu.

\"Boże krówki\" to debiut literacki autorki, w którym mierzy się z dramatycznymi kolejami losów swojej rodziny. Jako dorosła osoba wyrusza w podróż w czasie. Przenosi się do początków XX wieku, następnie do lat swojego dzieciństwa i wczesnej młodości, by tam poszukiwać swojej tożsamości na tle rodzinnych perypetii. Wewnętrznie rozdarta, wciąż ma wątpliwości, kim jest, gdzie jest jej miejsce na świecie. Znosząc różne przeciwności losu, dochodzi do wniosku, że wiara, nadzieja i miłość nie zawsze są najważniejsze. Często bywa, że kropla deszczu na gałązce, listek unoszony na wietrze czy ptasie piórko zagubione gdzieś w trawie mówią więcej o zagadce życia niż filozoficzne maksymy.

Marzena Szlęzak - filantropka, społeczniczka, obrończyni praw dziecka. Od wczesnej młodości angażuje się w szeroko rozumianą pomoc na rzecz ludzi, niezależnie od oficjalnych instytucji czy fundacji. Jej działania zawsze opierają się na indywidualnej relacji z drugim człowiekiem. Interesuje się uwarunkowaniami wynikającymi z funkcjonowania jednostki w społeczeństwie, a szczególną uwagę poświęca problemom dzieci.

\n

To skłoniło ją do napisania książki, w której, jako główna bohaterka - najpierw dziecko, a potem młoda dziewczyna - poszukuje odpowiedzi na fundamentalne pytania o życiu.

\n

"Boże krówki" to debiut literacki autorki, w którym mierzy się z dramatycznymi kolejami losów swojej rodziny. Jako dorosła osoba wyrusza w podróż w czasie. Przenosi się do początków XX wieku, następnie do lat swojego dzieciństwa i wczesnej młodości, by tam poszukiwać swojej tożsamości na tle rodzinnych perypetii. Wewnętrznie rozdarta, wciąż ma wątpliwości, kim jest, gdzie jest jej miejsce na świecie. Znosząc różne przeciwności losu, dochodzi do wniosku, że wiara, nadzieja i miłość nie zawsze są najważniejsze. Często bywa, że kropla deszczu na gałązce, listek unoszony na wietrze czy ptasie piórko zagubione gdzieś w trawie mówią więcej o zagadce życia niż filozoficzne maksymy.