Charles Dutoit: RMF Classic Kolekcja: Rodrigo [CD]

Pełna inwencji muzyka Emmanuela Chabriera wyrasta z inspiracji dokonaniami Claude’a Debussy’ego, Maurice’a Ravela i Erika Satie. Większość życia spędził on jednak pracując jako urzędnik ministerialny w Paryżu, a kompozycji poświęcił się dopiero po 1880 roku, na czternaście lat przed śmiercią. Debiut kompozytorski przyniósł mu ogromny sukces, a wśród jego najlepszych kompozycji wymienia się zarówno dzieła orkiestrowe: Españę i Joyeuse marche, jak i miniatury instrumentalne (Dix pièces pittoresques na fortepian solo). Manuel de Falla zasłynął połączeniem idiomu nowoczesnej muzyki XX wieku z wyrazistością lokalnych elementów hiszpańskich. W jego utworach żywiołowa rytmika narodowych tańców hiszpańskich tworzy dodatkowy poziom wyrazowości, choć część jego kompozycji utrzymana jest w stonowanej stylistyce muzyki impresjonistycznej. Osiągnięcia muzyczne drogo go jednak kosztowały. Niebywała drobiazgowość i skrupulatność w tworzeniu spowodowała, że na przestrzeni ponad czterdziestu lat stworzył niewiele. Każda jego kompozycja jest jednak wyjątkowa. Jak zauważył: „trzeba docierać naprawdę głęboko, żeby nie otrzeć się o karykaturalność. Należy poszukiwać źródeł, studiować dźwięki i rytmy, by potem wycisnąć z nich esencję, nie poprzestając tylko na ich zewnętrznej powłoce”. Współczesna muzyka hiszpańska mogłaby utknąć na mieliźnie, gdyby nie pojawiły się kompozycje Joaquina Rodriga. Urodzony w S agunto niedaleko Walencji w 1901 roku zachorował w wieku trzech lat na błonicę. Powikłania spowodowały częściową utratę wzroku, której w późniejszym czasie nie udało się zahamować i w 1948 roku Rodrigo stracił wzrok całkowicie. Przed 1927 rokiem rozpoczął studia u Paula Dukasa w paryskiej Schola Cantorum. Napotkał na swej drodze wiele wpływowych i znaczących postaci, jak de Falla, Ravel czy Strawiński oraz uznanego gitarzystę, Andresa Segovię. Lata wojny domowej w Hiszpanii (1936-1939) spędził w P aryżu i Niemczech. Wykształcił wówczas swój indywidualny styl, który stał się w późniejszym czasie znakiem rozpoznawczym jego twórczości. W 1939 roku powrócił do Hiszpanii i skomponował Concierto de Aranjuez na gitarę z orkiestrą, którego międzynarodowy sukces umożliwił wejście do sal koncertowych muzyki gitarowej.