De la mort sans exagerer - Wisława Szymborska [KSIĄŻKA]

Il y a chez Wislawa Szymborska une sorte de désenchantement heureux ou de bonheur sans illusion qui, loin de bannir les grands questionnements, ne cesse de les jeter au vif de la vie quotidienne. En cela, elle s'impose comme la grande perturbatrice des réflexes de pensées, des normes et des habitudes. Avec un art constant du clin d'?il qui, d'un m?me mouvement, rassure et trouble profondément : Il n'est point de vie qui, m?me un court instant, ne soit immortelle.

Kiedy w 1996 r. Wręczano Nagrodę Nobla, nazwisko Wisławy Szymborskiej nie było co najmniej znane czytelnikom poezji, z wyjątkiem rodzinnej Polski. To nagłe rozpoznanie było zarówno zaskakujące, jak i uzasadnione. Zaskakujące, bo Szymborska zawsze zdecydowanie trzymał się z dala od jakiejkolwiek sceny publicznej czy medialnej, ale usprawiedliwiony, ponieważ jego dzieło wydawało się wyjątkowe, bez odpowiednika, odnosząc rzadki cud użycia pisma bez niejasności i formalnych afektów, a przywoływał i rozwijał najbardziej zawrotne wątki filozoficzne i metafizyczne. Inna godna uwagi cecha: brak ciężkości, często niezobowiązująca ironia, poczucie tragizmu przełożone na niemal żart, co doskonale oddaje tytuł tej antologii: Śmierci bez przesady. W Wisławie Szymborskiej panuje swego rodzaju szczęśliwe rozczarowanie czy szczęście bez złudzeń, które nie tylko odrzuca wielkie pytania, ale nie przestaje rzucać ich w samo serce codzienności. W tym wyróżnia się jako wielki niszczyciel odruchów myślowych, norm i nawyków. Ze stałą sztuką mrugnięcia, która tym samym ruchem głęboko uspokaja i niepokoi: