Diament na czarnej płachcie. Esej o kalwinizmie - Bartosz Jastrzębski [KSIĄŻKA]

Trudno chociażby zaprzeczyć, iż kalwiński ikono­klazm rzeczywiście wymiótł ze świątyni wszelką figuralną sztukę i obrazowe zdobnictwo ? podobnie przecież (czy też przede wszystkim), jak starał się usunąć z serc oraz umysłów wszystko, co zbędne, a tym bardziej szkodliwe, dla zbawienia ludzkiej duszy. Zostawił jeno Człowieka ? w jego kruchej nagości, zbłąkaniu, skażeniu i smutnym wewnętrznym rozbiciu ? oraz skierowane do niego Słowo Boga. Ma ono w całej swej mocy i bogactwie wybrzmiewać w bezobrazowej pustce świątyni (duszy), w której pozostał tylko nagi Krzyż ? symbol Wszystkiego ? oraz Pismo ? Słowo, w którym Wszystko tajemnie jest zawarte. [?] Pan Zastępów, nie jest kulturalnym koneserem sztuki, łagodnym bywalcem muzeów Jemu samemu poświęco­nych. Jest natomiast Bogiem pustyni, potarganych na­miotów, palącego słońca, pyłu w spierzchniętych ustach i przepaści roziskrzonego gwiazdami nieba; [?] Kalwiński radykalny, najściślej monoteistyczny ikono­klazm ? jako pewna koncepcja ? znosi tedy w końcu nawet sam siebie, ponieważ nie jest on żadną teorią, ale pewną całościową postawą ducha, czyniącego w sobie ? poprzez wiarę ? pustą przestrzeń dla wkroczenia weń Słowa, które objawia Niewidzialnego, ?Nieznanego Boga? (Dz 17,23). [?] To, co w kalwinizmie może szczególnie trudne do przyję­cia i zaakceptowania dla współczesnego człowieka ? a co jest absolutnie konieczne, by w ogóle go zrozumieć ? to radykalna i konsekwentna zmiana perspektywy z antropo­centrycznej na teocentryczną. Fragment Wstępu