Do czysta - Alia Trabucco Zerán [KSIĄŻKA]

Jaka powinna być idealna pomoc domowa? Piśmienna, godna zaufania, cicha. Ma dobrze wyglądać i mieć sprawne ręce. Plan dnia? Otworzyć oczy, wstać, wejść szybko pod prysznic. Włożyć fartuch, związać włosy, zjeść śniadanie. Odebrać instrukcje. I tak dzień po dniu, przez siedem lat, jak w kołowrotku.

Estela García w wieku trzydziestu trzech lat przeprowadza się do Santiago, gdzie rozpoczyna pracę w domu zamożnych Chilijczyków. Poza dbaniem o czystość jej najważniejszym zadaniem jest trzymanie w ryzach córki pracodawców: neurotycznej dziewczynki, pełnej lęków i gniewu. Od samego początku znamy tragiczny finał tej historii, mimo to czytamy dalej, z nadzieją, że opowieść skończy się inaczej.

Z każdą kolejną stroną Estela coraz bardziej zamyka się w sobie. A jednak jej uwięziony w głowie rozpaczliwy krzyk, niczym chór w greckiej tragedii, wybrzmiewa wyraźnie: to manifest biednych ludzi walczących o przetrwanie. Tych, których w czasach wielkich społecznych nierówności pociesza jedynie myśl, że chociaż śmierć traktuje wszystkich sprawiedliwie.

\"Ta historia stanowi doskonałą metaforę naszej największej bolączki: tej rany dzielącej świat na tych, którzy żyją dla siebie, oraz tych, którzy żyją dla innych. Trabucco Zerán napisała kawał powieści zbudowanej z monologu kobiety, która ma tylko jedno: swój głos.\" Emiliano Monge

\"Każda jej książka jest kompletnie inna, jakby Trabucco nie tyle szukała swojego stylu, ile pragnęła osiągnąć stan wiecznego pisarskiego niepokoju. Jej obsesje: konieczność pamiętania przeszłości i pełne pasji poszukiwanie przyszłości, debata feministyczna, gniew jako narzędzie polityczne, rozumienie osobistych historii jako opowieści o społeczeństwie, poetycka i refleksyjna praca w języku.\" Giuseppe Caputo, \"El Tiempo\"

\"Jeden z najdonośniejszych głosów współczesnej literatury chilijskiej. [?] Ta cudownie niepokojąca, uzależniająca proza pokazuje codzienność, która może stać się koszmarem dla najsłabszych [?]. Pisarstwo Trabucco Zerán rodzi się z połączenia obserwacji, wyobraźni, intuicji i refleksji. Zarazem autorka daje się ponieść pisarskiej wolności.\" Rocío Montes, \"El País\"

\"Gęsta powieść, w której Trabucco starannie buduje napięcie, by opisać odwieczną walkę klas.\" María Paredes, \"The Objective\"

\"Cóż to za wspaniały koszmar [?]: przenikliwy i wciągający portret zgnilizny, która kryje się w \"dobrych rodzinach\".\" Fernanda Melchor

\"Alia Trabucco Zerán, obdarzona głosem o nieokiełznanej mocy, stworzyła powieść błyskotliwą, bezlitosną i brutalną.\" Federico Falco

\"Powieść, od której nie ma ucieczki. Jest gorzka, inteligentna, spójna i autentyczna.\" Laura García Higueras, elDiario.es

\"Opowieść o alienacji i władzy. [?] Nowe spojrzenie na przemoc jako temat do przemyśleń.\" Karina Sainz Borgo, \"ABC Cultural\"

?Lektura obowiązkowa, w której napięcie przywodzi na myśl tragedię grecką.\" Librería Méndez, RTVE

Jaka powinna być idealna pomoc domowa? Piśmienna, godna zaufania, cicha. Ma dobrze wyglądać i mieć sprawne ręce. Plan dnia? Otworzyć oczy, wstać, wejść szybko pod prysznic. Włożyć fartuch, związać włosy, zjeść śniadanie. Odebrać instrukcje. I tak dzień po dniu, przez siedem lat, jak w kołowrotku.

Estela Garca w wieku trzydziestu trzech lat przeprowadza się do Santiago, gdzie rozpoczyna pracę w domu zamożnych Chilijczyków. Poza dbaniem o czystość jej najważniejszym zadaniem jest trzymanie w ryzach córki pracodawców: neurotycznej dziewczynki, pełnej lęków i gniewu. Od samego początku znamy tragiczny finał tej historii, mimo to czytamy dalej, z nadzieją, że opowieść skończy się inaczej.

Z każdą kolejną stroną Estela coraz bardziej zamyka się w sobie. A jednak jej uwięziony w głowie rozpaczliwy krzyk, niczym chór w greckiej tragedii, wybrzmiewa wyraźnie: to manifest biednych ludzi walczących o przetrwanie. Tych, których w czasach wielkich społecznych nierówności pociesza jedynie myśl, że chociaż śmierć traktuje wszystkich sprawiedliwie.

"Ta historia stanowi doskonałą metaforę naszej największej bolączki: tej rany dzielącej świat na tych, którzy żyją dla siebie, oraz tych, którzy żyją dla innych. Trabucco Zern napisała kawał powieści zbudowanej z monologu kobiety, która ma tylko jedno: swój głos." Emiliano Monge

"Każda jej książka jest kompletnie inna, jakby Trabucco nie tyle szukała swojego stylu, ile pragnęła osiągnąć stan wiecznego pisarskiego niepokoju. Jej obsesje: konieczność pamiętania przeszłości i pełne pasji poszukiwanie przyszłości, debata feministyczna, gniew jako narzędzie polityczne, rozumienie osobistych historii jako opowieści o społeczeństwie, poetycka i refleksyjna praca w języku." Giuseppe Caputo, "El Tiempo"

"Jeden z najdonośniejszych głosów współczesnej literatury chilijskiej. [...] Ta cudownie niepokojąca, uzależniająca proza pokazuje codzienność, która może stać się koszmarem dla najsłabszych [...]. Pisarstwo Trabucco Zern rodzi się z połączenia obserwacji, wyobraźni, intuicji i refleksji. Zarazem autorka daje się ponieść pisarskiej wolności." Roco Montes, "El Pas"

"Gęsta powieść, w której Trabucco starannie buduje napięcie, by opisać odwieczną walkę klas." Mara Paredes, "The Objective"

"Cóż to za wspaniały koszmar [...]: przenikliwy i wciągający portret zgnilizny, która kryje się w "dobrych rodzinach"." Fernanda Melchor

"Opowieść o alienacji i władzy. [...] Nowe spojrzenie na przemoc jako temat do przemyśleń." Karina Sainz Borgo, "ABC Cultural"

"Lektura obowiązkowa, w której napięcie przywodzi na myśl tragedię grecką." Librera Mndez, RTVE