Dolina jezior - Aneta Maśluk [KSIĄŻKA]

Czasem trzeba stracić wszystko, by zrozumieć, czym jest prawdziwe szczęście Życie Natalie Braun, młodej bizneswoman z Zurychu, przypomina statek, który obrał ślepy kurs na karierę i miłość bez happy endu. Zraniona i oszukana przez byłego partnera, marzy o tym, by w końcu rozwinąć żagle i ruszyć w rejs do miejsca, gdzie mogłaby odzyskać upragniony spokój. Wybiera się więc w podróż do rodzinnej miejscowości u podnóża szwajcarskich gór. W otoczeniu przyjaciół - kochającej malarstwo Anny, jej męża Edda Evansa oraz ich synka Benna - powoli powraca do wewnętrznej równowagi, uświadamiając sobie znaczenie wartości, o których niemal zapomniała. Ale ta równowaga wkrótce zostanie zaburzona, a to za sprawą tajemniczego Mathew Schmidta, poznanego w mało sprzyjających okolicznościach. Namiętność, sekrety i miłość przeplatane łzami, rozczarowaniem oraz tęsknotą za niespełnionymi marzeniami powodują, że wszystko, co do tej pory wydawało się oczywiste, staje pod wielkim znakiem zapytania.... Czasem trzeba stracić wszystko, by zrozumieć, czym jest prawdziwe szczęście
Życie Natalie Braun, młodej bizneswoman z Zurychu, przypomina statek, który obrał ślepy kurs na karierę i miłość bez happy endu. Zraniona i oszukana przez byłego partnera, marzy o tym, by w końcu rozwinąć żagle i ruszyć w rejs do miejsca, gdzie mogłaby odzyskać upragniony spokój. Wybiera się więc w podróż do rodzinnej miejscowości u podnóża szwajcarskich gór. W otoczeniu przyjaciół kochającej malarstwo Anny, jej męża Edda Evansa oraz ich synka Benna powoli powraca do wewnętrznej równowagi, uświadamiając sobie znaczenie wartości, o których niemal zapomniała.
Ale ta równowaga wkrótce zostanie zaburzona, a to za sprawą tajemniczego Mathew Schmidta, poznanego w mało sprzyjających okolicznościach. Namiętność, sekrety i miłość przeplatane łzami, rozczarowaniem oraz tęsknotą za niespełnionymi marzeniami powodują, że wszystko, co do tej pory wydawało się oczywiste, staje pod wielkim znakiem zapytania....
Deszcz padał coraz mocniej, stopniowo hartując ich zimnymi kroplami, aż w końcu płynął rytmicznie po ich ciałach. []
Kiedy wbiegli na żwirową drogę, spojrzała na Mathew. Był równie przemoknięty jak ona. Lniana koszula kleiła się do jego klatki piersiowej, zaznaczając każdy mięsień, na który Natalie od razu zwróciła uwagę. Patrzył na nią, na jej ciało. Mokra była jeszcze piękniejsza, emanowały od niej erotyzm i dzikość. Pociągnął ją za sobą, byle szybciej stamtąd uciec, czym prędzej uchronić swoją boginię. Ściekająca z nich woda utworzyła tuż przy drzwiach niewielką kałużę. Natalie dygotała z zimna, a po jej skórze spływały ostatnie krople, opadając na deski tarasu.
Boże, jakaś ty piękna szeptał, wpatrując się w nią pożądliwie, a ona stała, bezbronna i kusząca, wręcz zjawiskowa.