Dzikusy: Gwiazdy polskiego big beatu (digipack) [CD]

Zespół wokalno-instrumentalny Dzikusy powstał w Warszawie na przełomie 1963 i 1964 r. Zespół tworzyli: Jan Goethel - gitara, lider; Jan Głowacki - gitara; Wiktor Stroiński - gitara basowa; Adam Górka - perkusja. Początkowo formacja grała do tańca w klubach młodzieżowych stolicy. Wzorem dla grupy byli The Shadows, z przeboju których (The Savage) zaczerpnięto nazwę zespołu. Dzikusy zabebiutowały wiosną 1964 r. na V "Giełdzie u Ewy", cyklicznej imprezie muzycznej organizowanej w Warszawie. Szerszej publiczności zespół przedstawił się na jednym z koncertów II KFPP w Opolu. Zastąpienie na czas festiwalowego występu J. Goethla i A. Górki muzykami z konkurencyjnych Chochołów spowodowało kryzys, zakończony rozwiązaniem zespołu w sierpniu 1964 r. Nie zrażony tym faktem W. Stroiński, tym razem jako gitarzysta i wokalista, jeszcze w 1964 r. zorganizował grupę na nowo. W jej skład wchodzili: W. Stroiński - gitara, śpiew; Zbigniew Jaryczewski - gitara; Robert Świercz - gitara basowa i Zbigniew Bieliński - perkusja. W 1965 r. grupa przeszła kolejną reorganizację. Najpierw Z. Jaryczewskiego zastąpił Bogdan Gorbaczyński, zaś w grudniu dołączyli Krzysztof Dłutowski - organy, pianino i Andrzej Kowalski - perkusja. Zespół zainteresował się teraz rhythm and bluesem spod znaku The Rolling Stones, The Animals i The Kinks. Najlepszy okres w karierze Dzikusów datował się od chwili przyjścia do grupy Tadeusza Woźniaka, występującego pod pseudonimem Daniel Dan. Już z nim w lutym i czerwcu 1966 r. Dzikusy przeszły pomyślnie eliminacje oraz warszawski półfinał Wiosennego Festiwalu Muzyki Nastolatków. Grupa dokonała także nagrań dla Programu III PR (Kiedy mówisz coś; Na dobre i złe; Stale to samo; Piastelsi) i Młodzieżowego Studia "Rytm" (piosenki do wierszy J. Tuwima). Później Dzikusy akomapaniowali m.in. Joannie Rawik oraz wystąpili w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki, prezentując utwór "Magdalena". Ówczesny repertuar grupy tworzyły kompozycje W. Stroińskiego do tekstów R. Świercza, Marka Gaszyńskiego i Krzysztofa Dzikowskiego, śpiewane przez T. Woźniaka i W. Stroińskiego. W czasie koncertów dominowały jednak nadal utwory brytyjskich zespołó rockowych i standardy rhythm and bluesowe. W 1966 r. Dzikusy otrzymały wyróżnienie w Wiosennym Festiwalu Muzyki Nastolatków. Przez niemal cały okres wakacji 1966 r. formacja występowała w "non stopowych" imprezach na Wybrzeżu, m. in. w Jastarni i Sopocie, gdzie grała do tańca obok Czerwonych Gitar. Wreszcie znalazła sięw warszawskiej hali "Gwardii" razem z Niebiesko-Czarnymi i grupą Phantoms. Pod koniec wakacji grupa przestała istnieć, na skutek rozbieżności co do repertuaru i stylu zespołu. Pierwszy po lipcowych występach w sopockim "Non Stopie" odszedł, zainteresowany balladą T. Woźniak, a w sierpniu K. Dłutowski. Choć Dzikusy oficjalnie zakończyły działalność, reaktywowały się pod koniec roku na nagranie płyty dla Polskich Nagrań i koncerty. W. Stroiński latem 1967 r. występował w zespole R. Poznakowskiego, a w latach 70-tych współtworzyłzespół Sezam m. in. z Romanem Pawelcem - gitara basowa i Janem Goethlem - gitara.