Dzwon we mgle - Gertrude Atherton [KSIĄŻKA]

\"Pisarze są o wiele bliżsi spowitych mgłą tajemnicy prawd... Tylko tym, którzy z rozmachem rozwijają skrzydła wyobraźni, udaje się czasami musnąć skraj odległego, niewidzialnego świata...\" To słowa z tytułowej noweli gotyckiej. I jeszcze poprzedzająca ją dedykacja: \"Dla mojego Mistrza, Henry'ego Jamesa\". Bo amerykańska pisarka Gertrude Atherton (1857-1948) wysoko ceniła twórczość Jamesa, szczególnie tę z wątkami nadnaturalnymi. Sama napisała takich historii niewiele, są jednak na tyle znaczące dla gatunku, że do dziś wydawcy umieszczają je w antologiach. A \"Syrenę mgłową\" wykorzystał w filmowej serii \"Alfred Hitchcock przedstawia\" sam mistrz suspensu. Bo też gotyckie pisarstwo Gertude Atherton to nie tylko klasyczna groza z duchami w tle, ale i groza sytuacji, w jakich postawiła swych bohaterów, na pozór tak zwyczajnych... Tworzyła w czasie, kiedy światem literatury rządzili Henry James, Edith Wharton czy Ambrose Bierce - by pozostać przy twórcach literatury grozy - i godnie im dotrzymywała kroku, o czym przekonuje sześć tych misternych historii.

Jeśli jesteś miłośnikiem dreszczowców, nadprzyrodzonych historii, opowieści bazujących na psychologicznych impresjach i ciemnej stronie natury ludzkiej, koniecznie sięgnij po zbiór opowiadań "Dzwon we mgle" autorstwa Gertrude Atherton - znakomitej, choć kontrowersyjnej amerykańskiej pisarki z przełomu XIX i XX wieku.

Zobacz przykład doskonałego, mocnego, kobiecego pisarstwa z pogranicza horroru i psychologii, a w nim:

- tytułowa nowela wykraczająca poza konwenanse literackie, trzymające w ryzach wyobraźnię ówczesnej, posłusznej damy,

- nieodbiegające od najlepszych wzorów inspiracje twórczością Henry'ego Jamesa i innych gigantów grozy, z duchami w tle,

- misterne opowieści z perfekcyjną narracją,

- jawnie nadprzyrodzone elementy,

- poruszające spojrzenie na śmierć,

- groza subtelnie rozgrzewająca czytelnicze serca, szczególnie przydatna w ciemne, zimowe noce,

- emocje lawirujące po zakazanych lub niewygodnych rewirach kulturowych, takich jak niewolnicze poddanie, rasizm, klasowość, toksyczne zachowania, brak akceptacji ciała tracącego urodę, nieprzyjemne sentymenty, krucha granica między przykładnym życiem a makabreską myśli.

Gertrude Atherton nie skłaniała się w swoim pisarstwie ku klasycznym horrorom, jednak napisała imponującą, jak na swoje czasy, liczbę różnorodnych dzieł, swobodnie przeplatając w nich niesamowitą fabułę z wyznawanymi przez siebie poglądami feministycznymi, a także antyfaszystowskimi i antykomunistycznymi oraz dotyczącymi amerykańskiej kultury i białej supremacji.

Oprócz powieści Atherton pisała też artykuły do magazynów i gazet, eseje i opowiadania. Była jednocześnie kochana i potępiana przez czytelników i krytyków.