Elul - Agnieszka Kuchalska [KSIĄŻKA]

Piekło wojny nie oszczędza nikogo, nawet dzieci. Czym jest wojna w oczach dziecka? Czy najmłodsi są w stanie zrozumieć, na czym polega jej niszczycielska siła? Czy wiedzą, jak bardzo brutalna i bezkompromisowa może być walka o kolejny przeżyty dzień? Siedmioletnia żydowska dziewczynka instynktownie wyczuwa, że oto nadszedł najciemniejszy, najbardziej przerażający czas w jej życiu. Siłą odebrana matce, sama w mieście, które z dnia na dzień staje się coraz bardziej niebezpieczne, będzie musiała nauczyć się żyć tak, by pozostać niezauważoną. Czy wyimaginowany przyjaciel, który staje się jedyną bliską jej osobą, ochroni ją przed tym, co nieuchronne? "Elul" to poruszająca opowieść, w której wojenne realia mieszają się z dziecięcą fantazją, tworząc chwytającą za serce historię o woli życia, miłości i nadziei na lepsze jutro - nawet wtedy, gdy jutra już nie ma... Obraz wyglądał na bardzo stary, ogromny i zdobiony mosiężną ramą. Było widać na nim wzburzone morze, które przybrało całkiem bury kolor, a w głębi dojrzałam mały, malutki stateczek, który dzielnie walczył z ogromnymi falami. Zauważyłam, że z lewej strony próbuje uderzyć w niego ogromna ściana wody, jakby chciała zakryć go już na zawsze. Zmrużyłam oczy ze zdziwienia, bo mimo wszystko ten mały stateczek dziwnie nie tonął. Piekło wojny nie oszczędza nikogo, nawet dzieci.
Czym jest wojna w oczach dziecka? Czy najmłodsi są w stanie zrozumieć, na czym polega jej niszczycielska siła? Czy wiedzą, jak bardzo brutalna i bezkompromisowa może być walka o kolejny przeżyty dzień?
Siedmioletnia żydowska dziewczynka instynktownie wyczuwa, że oto nadszedł najciemniejszy, najbardziej przerażający czas w jej życiu. Siłą odebrana matce, sama w mieście, które z dnia na dzień staje się coraz bardziej niebezpieczne, będzie musiała nauczyć się żyć tak, by pozostać niezauważoną. Czy wyimaginowany przyjaciel, który staje się jedyną bliską jej osobą, ochroni ją przed tym, co nieuchronne?
Elul to poruszająca opowieść, w której wojenne realia mieszają się z dziecięcą fantazją, tworząc chwytającą za serce historię o woli życia, miłości i nadziei na lepsze jutro nawet wtedy, gdy jutra już nie ma...
Obraz wyglądał na bardzo stary, ogromny i zdobiony mosiężną ramą. Było widać na nim wzburzone morze, które przybrało całkiem bury kolor, a w głębi dojrzałam mały, malutki stateczek, który dzielnie walczył z ogromnymi falami. Zauważyłam, że z lewej strony próbuje uderzyć w niego ogromna ściana wody, jakby chciała zakryć go już na zawsze. Zmrużyłam oczy ze zdziwienia, bo mimo wszystko ten mały stateczek dziwnie nie tonął.