Fonografia rodzinna. Studia i szkice o twórczości Teresy Ferenc, Zbigniewa Jankowskiego, Anny Janko, Mileny Wieczorek - Katarzyna Wądolny-Tatar, Małgorzata Klimczuk [KSIĄŻKA]

Koncepcja rodzinnej fenografii, której [Autorki] podporządkowały swój namysł nad dorobkiem literackim Ferenc, Jankowskiego, Janko i Wieczorek, pozwala na ogląd dwuaspektowy, uwzględniający zarówno wymiar indywidualny badanych tekstów, jak i ich wzajemną kontekstowość. Obu modelom lektury sprzyja przejrzysta kompozycja publikacji - poszczególne segmenty poświęcone tytułowym bohaterom książki z sukcesem wpisują się w stan badań na ich temat, tworząc jednocześnie strukturę potencjalnie dialogową, to jest opartą na wymianie wątków i wniosków, której może podjąć się czytelnik pracy. Tę swoistą "kłączowatość", którą podpowiada /Fenografia rodzinna/, wypada uznać za jej największą zaletę, odzwierciedla ona bowiem model literatury pojmowanej jako system naczyń połączonych, którego podstawą funkcjonowania jest nieustannie toczony, Bachtinowski z ducha, dialog i alternacja myśli. (*Z recenzji dr hab. Iwony Gralewicz-Wolny*) Tytułowa "fenografia" rozumiana jest tu jako badanie literacko zakodowanych rodzinnych interakcji, rekonstrukcja odbywającego się w tekstach dialogu rodziców i ich dzieci, tropienie śladów rodzinnej autorecepcji, ujawniającej wzajemne zależności i inspiracje. U podstaw tej wielopodmiotowej i wielokrotnie (poetycko i prozatorsko) relacjonowanej opowieści leżą dramatyczne wydarzenia wojenne w rodzinnej wsi Sochy, które - jak przekonująco pokazują autorki - ukształtowały życie i pisarstwo nie tylko Teresy Ferenc, lecz zorganizowały wyobraźnię lub stały się negatywnym punktem odniesienia także dla form pisarskich pozostałych członków rodziny. (*Z recenzji dr hab. prof. UAM Joanny Grądziel-Wójcik*) * Katarzyna Wądolny-Tatar* - profesor nadzwyczajny w Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Kieruje Katedrą Poetyki i Teorii Literatury, a także Pracownią Literatury dla Dzieci i Młodzieży. Autorka książek: /Metaforyka oniryczna w liryce Młodej Polski/ (2006), /Kołysanka w liryce XX i XXI wieku. Emergencja gatunku literackiego/ (2014). Współredaktorka kilku wieloautorskich monografii oraz rocznika "Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. Studia Poetica". Napisała ponad pięćdziesiąt naukowych artykułów dotyczących genologii i tropologii literackiej, polskiej poezji XX i XXI wieku, prozy kobiet, utworów dla dzieci i młodzieży (z analizą tekstu i ilustracji), których tematyka wyznacza kręgi jej badawczych zainteresowań. * Małgorzata Klimczuk* - absolwentka Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, ukończyła studia z zakresu edytorstwa na kierunku filologia polska. W swoich pracach dyplomowych poświęcała uwagę poezji kobiecej, konfrontując ją z męską dykcją i wpisując w zagadnienia poetyki. Pozostając wierną tej problematyce, w planach ma napisanie rozprawy doktorskiej. Koncepcja rodzinnej fenografii, której [Autorki] podporządkowały swój namysł nad dorobkiem literackim Ferenc, Jankowskiego, Janko i Wieczorek, pozwala na ogląd dwuaspektowy, uwzględniający zarówno wymiar indywidualny badanych tekstów, jak i ich wzajemną kontekstowość. Obu modelom lektury sprzyja przejrzysta kompozycja publikacji poszczególne segmenty poświęcone tytułowym bohaterom książki z sukcesem wpisują się w stan badań na ich temat, tworząc jednocześnie strukturę potencjalnie dialogową, to jest opartą na wymianie wątków i wniosków, której może podjąć się czytelnik pracy. Tę swoistą kłączowatość, którą podpowiada /Fenografia rodzinna/, wypada uznać za jej największą zaletę, odzwierciedla ona bowiem model literatury pojmowanej jako system naczyń połączonych, którego podstawą funkcjonowania jest nieustannie toczony, Bachtinowski z ducha, dialog i alternacja myśli. (*Z recenzji dr hab. Iwony Gralewicz-Wolny*)
Tytułowa fenografia rozumiana jest tu jako badanie literacko zakodowanych rodzinnych interakcji, rekonstrukcja odbywającego się w tekstach dialogu rodziców i ich dzieci, tropienie śladów rodzinnej autorecepcji, ujawniającej wzajemne zależności i inspiracje. U podstaw tej wielopodmiotowej i wielokrotnie (poetycko i prozatorsko) relacjonowanej opowieści leżą dramatyczne wydarzenia wojenne w rodzinnej wsi Sochy, które jak przekonująco pokazują autorki ukształtowały życie i pisarstwo nie tylko Teresy Ferenc, lecz zorganizowały wyobraźnię lub stały się negatywnym punktem odniesienia także dla form pisarskich pozostałych członków rodziny. (*Z recenzji dr hab. prof. UAM Joanny Grądziel-Wójcik*) *