Fragmenty dyskursu żałobnego [KSIĄŻKA]

Skoro \"łzy żałoby upodobniono do wydzielin chorego\", jak twierdzi Philippe Aries, żałoba zaś postrzegana jest jako niebezpieczna \"choroba zakaźna\", to zgodnie z zasadami profilaktyki należałoby unikać miejsc i osób, z którymi kontakt grozi zarażeniem. Przeczy temu niezwykła mnogość tekstów, które na różne sposoby doświadczenie to tematyzują i upubliczniają. Wbrew panującemu przez długi czas przekonaniu żałoba nie ma przecież jednego wzoru i optymalnego przebiegu. \"Estetyka żałoby\" rozpięta jest między intymnością i oszczędnością głosu podmiotu a dwuznaczną rozkoszą, jaką z przedstawiania cierpienia czerpie i żałobnik, i przyglądający się mu uczestnik kultury. Zdarza się, że żałoba staje się towarem, produktem oferowanym publiczności, choć motywacje są tu dalece odmienne od cynicznej rachuby zysków rynkowych. Jednym z częściej używanych w tej książce określeń jest \"praca żałoby\" - wymaga ona wysiłku i aktywności.