Higher Authorities: Neptune [CD]

"Neptune" przynosi nowy rodzaj ekspresji zespołu, który stał się jednym z najbardziej cenionych, kultowych wykonawców czerpiących z tradycji brytyjskiej muzyki psychodelicznej ostatnich dwóch dekad.  Kim lub czym są Higher Authorities? Z jednej strony żartobliwą reakcją na sianie teorii spiskowych, mówiących o złowrogiej organizacji kontrolującej cały świat, a z drugiej próbą realizowania idei "robienia czegoś niemądrego". "Wszystko dziś w świecie muzyki jest ustawione. Wszyscy myślą o karierze, a większość muzyki, którą my kochamy, była stworzona bez kalkulacji." "Neptune" to staromodny album słuchawkowy, na którym "diabeł tkwi w szczegółach". Jest niczym gęsty, dezorientujący dźwiękowy gulasz. Dziwny, psychodeliczno-dubowy album, doładowany szalonym pudełkiem efektów legendarnego dubowego producenta Adriana Sherwooda, który razem z duetem, jest także dopowiedzialny za miks całości. Skondensowane rytmy wystukują stare, maltretowane automaty perkusyjne, a dawne syntezatory charczą i brzęczą razem z podstępnymi liniami klawiszy, dopełnione grząskimi, płynnymi riffami i przesterami gitar. "Chociaż piosenki potrafią opierać się na jednym riffie, czy jednym rytmie, wszystko się zmienia co kilka taktów. Stale się rozwija przy użyciu różnych efektów. Nagrywaliśmy to sami, przy użyciu prostego domowego sprzętu. Naprawdę taniego. A potem zabraliśmy to do Adriana. On chciał to zrobić w starym stylu. Dlatego zmiksowaliśmy ten album razem, w trzy osoby, a pomiędzy każdym miksem Adrian przygotowywał wersję dubową każdego utworu. Niektóre były naprawdę dziwne." W takim samym stopniu jak dub, głównymi muzycznymi inspiracjami dla płyty "Neptune" były funk i disco. "Rytmy są bardziej oczywiste, niż w naszym drugim zespole. Inspirowała nas tandetna muzyka dyskotekowa z lat siedemdziesiątych, wykonawcy w rodzaju Boney M czy Odyssey. A także rzeczy spod znaku Jeana Pierre'a Massiery, The Invaders, czy Cabaret Voltaire." Partie mówione są hołdem dla Telly'ego Savalasa i poety Adriana Henriego (założyciela The Liverpool Scene, grupy której pierwszy album produkował John Peel), a także tekstów Captaina Beefhearta, których znaczenie nie jest ani tajemnicze, ani głębokie. Zamiast szczegółowej imitacji rzeczywistości, przedstawiają realne i nierealne światy utrzymane razem w chwiejnej równowadze. "Wiele tekstów w krytyczny sposób odnosi się do ludzi pragnących odnieść sukces. To jest trochę pójście na skróty, ale staramy się śmiać im w twarz." Powstaje także filmowa wersja płyty "Neptune". "Gdy utwory były gotowe, zaczęły ewoluować w coś pomiędzy płytą zespołu, a ścieżką dźwiękową. Zaczęliśmy więc robić do tego film. Rzecz dzieje się w Liverpoolu, gdzie dorastaliśmy. Jest w nim też strona surrealistyczna. Zaczyna się tam, a następnie zmierza w stronę przestrzeni kosmicznej." Dużą rolę odgrywa tu także symbolika. Ananasy na okładce mogą być odniesieniem do liverpoolskich domów bogatych kupców, którzy mieli ananasy na słupkach bramkowych. Jeden z okładkowych ananasów pali papierosa, co także nie jest bez znaczenia.