Kierunek zwiedzania - Marcin Wicha [KSIĄŻKA]

\"Takie twarze miewali słynni oszuści. Dzięki tej twarzy może być każdym: w Witebsku Mesjaszem, w Leningradzie - profesorem. Kiedy przyjeżdża do Warszawy, miejscowym wyznawcom przypomina Mickiewicza. Kiedy umiera w Leningradzie, uczniowie widzą w nim Chrystusa. Przyjaciel robi ostatnią serię portretĂłw. (Na pierwszym rysunku twarz jeszcze żyje. Na drugim jest martwa jak poduszka).\"

Kim jest bohater tej opowieści? TwĂłrcą, prorokiem czy może wielkim mistyfikatorem? W książce Marcina Wichy spacer po wyimaginowanej wystawie prac Malewicza staje się pretekstem do opowieści o utopijnych projektach i niespełnionych marzeniach, o rosyjskiej rewolucji i naszej wspĂłłczesności.Eksponatami są tu obrazy, znaki interpunkcyjne, buraki cukrowe i ludzkie losy. Autor umyka muzealnej narracji, z uśmiechem i nie bez ironii podejmuje grę z konwencją artystycznej biografii, a jednocześnie, już całkiem serio, prĂłbuje znaleźć język zdolny uchwycić istotę malarstwa - i daje przy tym niezwykły popis literackiego kunsztu.

\"Tego dnia sam chce być farbą. Czuć tę farbę na sobie. Chce się nią posmarować. Owinąć. Chce ją zobaczyć całym ciałem, bez użycia oczu. Nie chce być malarzem. Chce być obrazem. Kolorem. Wszystkimi kolorami. Najlepiej krĂłlem kolorĂłw w kolorowej szacie. Chce mieć kolorowe skrzydła, zostawiać za sobą barwną smugę.\"

Tłem tej wielowymiarowej, międzygatunkowej książki Marcina Wichy jest Kazimierz Malewicz i jego życiorys. Wchodząc w formę muzealnego spaceru opowiada o życiu artysty nie skupiając się jedynie na biograficznych faktach, a całym mnóstwie detali, które dotyczyły Malewicza, czasów, w których przyszło mu żyć, jego charakteru i sztuki.

Biografia Malewicza - mimo, że drobiazgowa i świetnie opracowana jest tutaj jedynie pretekstem, punktem wyjścia do rozważań na temat sposobu opowiadania o sztuce i jej interpretacji. Jest próbą odpowiedzi na pytanie jak wymykać się z pułapek formy i stylu.

Wicha w swoim stylu używa awangardy jako filtra, przez który ocenia współczesne projektowanie, proces tworzenia, jego techniki, aż po kondycję współczesnej kultury. Zastanawia się co oznacza bycie artystą. Na ile dzisiejszy mit wielkiego malarza jest jego własną projekcją.

Charakterystyczny dla Wichy język. Celne, krótkie zdania, mnóstwo prześmiewczej parafrazy, zagłębianie się w detale dotyczące warsztatu artystycznego, wciąganie czytelnika w obce mu zagadnienia.