KlaraW Malinowej Dolinie [KSIĄŻKA]

"- Klaro, pojeździmy razem konno po szkole? - pyta Janek. - Jasne, możemy pojeździć - odpowiadam niedbale. Ale w środku moja dusza śpiewa z radości. Odważył się spytać o to, o co ja nie miałam odwagi. Myślałam, że nigdy więcej nie zobaczę Janka z obozu jeździeckiego - a teraz zaczął chodzić do mojej klasy. I do tego, naprawdę potrzebuję nowego przyjaciela, teraz, gdy Ania tak się pogniewała na mnie za to, że nie może ćwiczyć skoków na ujeżdżalni. Zupełnie jakby to była moja wina, że trzeba mieć własnego konia, aby móc uczestniczyć w tych treningach." Philippe, francuski arystokrata, człowiek majętny, uległ wypadkowi, który przykuł go do wózka. Zatrudnił do opieki Algierczyka Abdela, złodziejaszka i podrywacza z paryskich blokowisk. W zwykłych okolicznościach obaj pozostaliby na zawsze każdy w swoim świecie. Ich zmagania z cierpieniem i utratą bliskich pozwalają z całą ostrością ujrzeć podstawowe wartości, niezależne od podziałów społecznych. Piękna, poetycka opowieść o paradoksach losu, zabawnym zderzeniu kultur, sile przyjaźni i miłości, potędze wiary. Książka składa się z dwóch części: w "Drugim oddechu" autor opisuje swoje dzieciństwo, lata młodzieńcze, doświadczenia zawodowe i rodzinne, wypadek na paralotni oraz śmierć ukochanej żony Béatrice. W rozdziale "Diabeł stróż" przedstawia swoje dalsze losy, aż do spotkania Khadiji, drugiej żony, z którą ponownie odnalazł szczęście. Opowieść Philippe'a Pozzo di Borgo stanowi kanwę filmu w reżyserii Oliviera Nakache'a i Erica Toledano, który trafił na ekrany kin w 2011 roku. W Europie obejrzało go kilkadziesiąt milionów widzów. Abdel i ja, obaj jesteśmy nietykalni czy raczej niedotykalni - każdy z innej przyczyny. Pochodzący z Maghrebu Abdel czuł się we Francji zepchnięty na margines, podobnie jak hinduscy pariasi; nikt nie miał prawa go tknąć bez narażenia się na pobicie, a uciekał tak szybko, że - jak powiada - w jego długiej karierze chuligana gliniarzom tylko raz udało się go dopaść. Ja zaś, za wysokimi murami paryskiej posiadłości - mojej złotej klatki, jak mówi Abdel - chroniony fortuną od wszelkich potrzeb materialnych, należę do "istot pozaziemskich" i nic nie jest w stanie mnie poruszyć. Całkowity paraliż kończyn i brak odczuć zmysłowych nie pozwalają mi niczego dotykać; ludzie boją się mnie choćby musnąć, tak bardzo mój stan ich przeraża; najlżejsze dotknięcie ramienia powoduje u mnie straszliwy ból.