Rok 1936. Doktor Korczak, który prowadzi popularne pogadanki radiowe, zostaje wezwany do szefa i dowiaduje się, że jego audycja została zdjęta z anteny. Rozczarowany tym przejawem antysemityzmu, poświęca się całkowicie pracy wychowawczej. Prowadzi sierociniec dla dzieci żydowskich, wykłada w Akademii Medycznej. Wybucha wojna. W czasie obrony Warszawy doktor Korczak pełni funkcję lekarza wojskowego. Po kapitulacji wraca do swego sierocińca, który wkrótce zostaje przeniesiony do getta. Panuje głód. W tej trudnej sytuacji doktorowi pomaga asystentka Stefania Wilczyńska oraz zakochani w sobie Estera i Heniek. Korczak korzysta z każdej okazji, by zdobyć środki na utrzymanie sierocińca. Godzi się na zbiórkę pieniędzy przeprowadzoną przez elitę getta: handlarzy, przemytników i sutenerów. Getto przeżywa tragiczne dni likwidacji. Rozpoczynają się wywózki. Korczak odrzuca możliwość ucieczki na aryjską stronę. Postanawia zostać ze swoimi wychowankami. O świcie do sierocińca wkraczają niemieccy żołnierze. Dzieci maszerują na Umschlagplatz niosąc sztandar z gwiazdą Dawida. Towarowy pociąg wywozi Korczaka i jego wychowanków w stronę Treblinki. Wagon odłącza się od reszty składu. Staje w pięknej, wiejskiej okolicy prześwietlonej porannymi promieniami słońca. Wyskakują z niego szczęśliwe, uśmiechnięte dzieci. Razem z doktorem Korczakiem oddalają się poza bezkresny horyzont.