Krzeszowiec/Markowicz: Project Hungarica 2 (digipack) [CD]

Nową muzykę węgierską można porównać do rozległego i silnie wyodrębnionego pasma górskiego, którego trzy główne szczyty znaczone są nazwiskami Béli Bartóka, Györgya Ligetiego oraz Györgya Kurtága. Wynieśli oni muzykę swego kraju na wyżyny, na jakich nigdy wcześniej się nie znalazła, mimo że w postaci charakterystycznego idiomu muzycznego stała się elementem stylu klasyków wiedeńskich, a szczyty popularności osiągnęła w twórczości Ferenca Liszta oraz Johannesa Brahmsa. Jednak dopiero nowoczesny język dźwiękowy mógł ją przyswoić bez stylistycznej "cenzury" - wydobyć jej niesforne, archaiczne modalizmy i rytmiczną ostrość, dla której odpowiednikiem polskim jest tylko muzyka góralska (wszak to przez Tatry przebiegała dawna granica między Polską a Węgrami). Bogactwo folkloru węgierskiego wynika też z terytorialnej rozległości madziarskiej części Austro-Węgier. Tu także nasuwa się analogia z Polską: tak jak wielu czołowych artystów polskich urodziło się na Kresach Wschodnich, tak też cała trójka klasyków muzyki węgierskiej XX wieku pochodzi z obszarów, które, w myśl zapisów traktatu w Trianon, w roku 1920 znalazły się w granicach Rumunii.