Niezwykła proza cenionego reżysera teatralnego, zarazem narracyjna i refleksyjna. Dziennik intymny z lat 1990 - 2000 ujęty w formę opowieści o mikrokosmosie dzieciństwa, tej dobie człowieczeństwa dzikiej i okrutnej, o pierwszy i późnym - dojrzałym, starczym - doświadczaniu cielesności i płci, a też o śmierci, o zawiedzionej przyjaźni i podróżach. Credo autora: \\Spróbujmy nie opowiadać tylko tego, co było zawsze opowiadane. Spróbujmy (...) schwycić to, co nigdy przy tych okazjach nie było dotknięte." /Labirynt/ uświadamia, jak bliskie spraw ostatecznych okazują się ""nagie, nieprzetworzone, bezwstydne fakty"" uważnie przeżywanej codzienności."""