Latający potwór spaghetti - Mateusz Pakuła [KSIĄŻKA]

Kosmos, super bohaterowie, dorastanie, rodzina, pamięć, popkultura, koniec świata i wieloryb dedykowany Krzysztofowi Globiszowi. Oto dramatopisarstwo Mateusza Pakuły - bezkompromisowe, błyskotliwe i dotkliwie czułe. Jego świat jest intensywny i nieprzewidywalny, jednocześnie ironiczny i poruszający, dziki i hiperprecyzyjny. Od kultowego \"Wieloryba The Globe\" po najnowszy dramat \"Whatt inc.\" - \"Latający potwór spaghetti\" to pierwsza tak obszerna antologia jednego z najważniejszych autorów współczesnego polskiego dramatu. Osiem sztuk, w tym teksty dotąd niepublikowane, prowadzą przez światy pełne absurdalnego humoru, emocjonalnego chaosu i pytań, od których trudno uciec: co zrobić ze stratą, samotnością i rozpadem wspólnoty? W co lub w kogo wierzyć?Â

W skład antologii wchodzą: \"Marcin wieczny Artur\", \"Twardy gnat, martwy świat\", \"Wieloryb The Globe\", \"Pluton p-brane\", \"Houdini vs Conan Doyle\", \"Złote płyty\", \"Latający potwór spaghetti\", \"Whatt inc.\".

Całość dopełnia obszerny wstęp krytyczki i badaczki literatury dr Pauliny Małochleb, która opisuje dramaturgię Pakuły jako pełną napięcia, dotkliwą oraz głęboko afektywną.Â

\"Pakuła potrafi mówić o sprawach granicznych - śmierci, żałobie, samotności, przemocy - bez patosu, unikając zarówno wzniosłości, jak i cynizmu. Jego siłą jest umiejętność utrzymania równowagi między ironią a czułością, między ostrzem krytycznym i empatycznym wsparciem. Nawet najbardziej rozbite, zagubione postaci nie zostają u niego sprowadzone do funkcji czy tezy - zachowują swoją niejednoznaczność, wewnętrzne napięcie. Dzięki temu dramaty Pakuły działają jednocześnie na poziomie intelektualnym i emocjonalnym, pozostawiając czytelnika z poczuciem uczestnictwa w czymś więcej niż tylko analiza współczesnego świata - w doświadczeniu, które długo nie daje się zamknąć ani uporządkować.\" - ze wstępu dr Pauliny MałochlebÂ

Krytyka teatralna wielokrotnie podkreślała charakterystyczny język Pakuły: dynamiczny, ironiczny, celowo przesadzony, a jednocześnie niezwykle precyzyjny emocjonalnie. Estetyczny chaos jego dramatów skrywa gorzką diagnozę współczesności i pytanie o to, jak żyć w świecie, w którym dawne języki wspólnoty utraciły swoją moc. Pakuła pisze więc z miejsca rozpadu: tam, gdzie stare porządki już się wyczerpały, a nowe jeszcze nie powstały. To właśnie z tego napięcia rodzi się energia jego teatru.