Opis
Kolekcja Halimy Nałęcz zajmuje w zbiorach Muzeum Narodowego w Gdańsku wyjątkowe miejsce. Ofiarowana w 1983 roku krótko po zniesieniu stanu wojennego, była w tym trudnym okresie prawdziwie \"królewskim darem\", stawiając Halimę Nałęcz wśród grona największych donatorów gdańskiego Muzeum. Należy podkreślić, że kolekcja powstawała przez prawie trzydzieści lat i wiąże się nierozerwalnie z działalnością prowadzonej przez Halimę Nałęcz w Londynie Drian Galleries. W opinii brytyjskich krytyków sztuki współczesnej działalność wystawiennicza i promocyjna Drian Galleries plasowała ją, zwłaszcza w latach 60. i 70. XX wieku, pośród najważniejszych awangardowych londyńskich placówek, czyniąc również z Halimy Nałęcz jedną z czołowych znawczyń europejskiej sztuki współczesnej w Londynie. Prowadząc galerię, Halima Nałęcz bardziej niż sukces komercyjny ceniła sobie wierność linii programowej. Niezwykle ważne miejsce w jej działalności wystawienniczej zajmowało malarstwo abstrakcyjne. Stąd w naszych zbiorach znajdują się wyjątkowe prace jednego z pionierów tego gatunku Josepha Lacasse'a, z którym łączyła Halimę Nałęcz długoletnia przyjaźń. Donatorka opiekowała się wieloma młodymi twórcami, między innymi Williamem Crozierem i Johnem Bellanym i bezsprzecznie przyczyniła się do ich artystycznego sukcesu. W londyńskim darze, prezentowanym na obecnej wystawie, znajdują się prace ponad 130 artystów obcokrajowców. Polskie malarstwo jest reprezentowane poprzez prace Zbigniewa Adamowicza, Mariana Bohusza-Szyszki, Kazimierza Dźwiga, Stanisława Frenkla, Tadeusza Ilnickiego, Sophie Johnson, Aleksandra Kobzdeja, Andrzeja Kuhna, Zbigniewa Kupczyńskiego, Halimy Nałęcz, Lutki Pink, Andrzeja Putryma, Jerzego Stockiego, Haliny Sukiennickiej, Franciszki Themerson, Aleksandra Wernera, Janiny Żemojtel i Marka Żuławskiego. Głównym motywem, którym Halima Nałęcz kierowała się przed trzydziestu laty, ofiarowując część swojej kolekcji Muzeum Narodowemu w Gdańsku, była chęć wzbogacenia polskich muzeów o rzadkie dzieła współczesnej sztuki europejskiej i światowej oraz troska o zachowanie w polskich zbiorach części polskiego dorobku artystycznego powstałego po wojnie poza Pol