Maciej Gołyźniak Trio: Damion [CD]

Sześć lat po spektakularnym debiucie (album "The Orchid", vol. 85 w serii "Polish Jazz") i cztery lata po albumie "Marianna" Maciej Gołyźniak rozwija swój autorski koncept; jego nowa muzyka skierowana jest do słuchacza świadomego i czułego, rozwiewając wątpliwości - jeśli ktoś je w ogóle miał - czy wybitny perkusista może być wybitnym liderem. Wirtuoz z Torunia jako wykonawca, współkompozytor i współproducent zaprasza w podróż do świata emocji. Zwiastowały to poprzednie albumy, zrealizowane z udziałem wszechstronnego klawiszowca Łukasza Damrycha i basisty Roberta Szydły; potwierdza to i ten, gdzie nuty najniższe kreuje Tomasz Pierzchniak. Zespół zyskał brzmienie szersze, ale też bardziej organiczne, kameralne. Gra trio (w formule "akustycznie +"), bez gościnnych partii innych instrumentalistów. Kreacja jest tu przestrzenna, liryczna, wręcz romantyczna. Dojrzałość, szacunek (do muzyki jako formy sztuki i do siebie nawzajem) wręcz namacalny, a wykonawczy kunszt nie jest tu celem samym w sobie, za to - tylko i aż - służy muzyce. "Czułem potrzebę odważnego skrętu, wykorzystania okazji, żeby uzyskać brzmienie, o jakim od dawna marzyłem. Miałem też pewność, że powinienem zrobić jeszcze więcej miejsca Łukaszowi, który jest dla mnie szarą eminencją tego albumu. Mówię to z wielką radością, bo liryczność i romantyczność tej płyty zbudowana jest wokół jego bardzo wrażliwej gry. Dzięki temu mogłem przedefiniować swój styl jako perkusisty, odkryć nowe przestrzenie i meandrować w rejonach, w których jeszcze nie byłem. Cóż może być piękniejszego w tworzeniu?" - mówi Maciej Gołyźniak. Lider prowadzi trio z tylnego fotela, sekundując kolegom. Gra oszczędnie, cyzeluje niuanse, buduje nastroje kompozycji, wypełnia je barwami. Owszem, wcześniejsze nagrania Gołyźniaka brzmiały wspaniale - w sensie: były wybitnie nagrane, zmiksowane i zmasterowane - jednak "Damion" wydaje się tej materii osiągać wyżyn, a ostateczny szlif dźwięki zyskały dzięki uszom, sercu i urządzeniom studyjnym Roberta Szydło, który, choć już w nim nie występuje, pozostał w przyjacielskiej orbicie zespołu. Dużo tu fragmentów w pełni improwizowanych i duetów zagranych jedynie przez perkusistę i pianistę; nieco mniej niż kiedyś groove'u i brzmień elektronicznych. To nowy etap w twórczości Gołyźniaka i jego przyjaciół. W jego zrozumieniu i osiągnięciu pełni estetycznego przeżycia pomaga tytuł albumu: Damiona nie należy mylić z demonem; to postać zakorzeniona w literaturze i mistycyzmie, szczególnie tradycji greckiej i platońskiej, balansująca na styku świata boskiego i ludzkiego. Przewodnik i opiekun. Boski przewodnik. Pośrednik i wewnętrzny głos sumienia.