Malarz i modelka oraz inne opowiadania - Jadwiga Skibińska-Podbielska [KSIĄŻKA]

Jadwiga Skibińska-Podbielska pochodzi z rodziny wywodzącej się z Kresów Wschodnich. Rodzice jej, jako Wołyniacy, obdarzyli ją wiarą w siłę i piękno kultury I i II Rzeczypospolitej. W tej atmosferze autorka rozpoczęła i odbyła studia języków starożytnych na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie. W tym okresie poznała urok i uniwersalną wartość kultury antycznej. Dziedzictwo przodków jest wszechstronne, rzetelne i odradzające, uczy języka i wzbogaca umiejętności pisarza. Ze względu na niesprzyjające okoliczności życiowe Jadwiga Skibińska-Podbielska rozpoczęła swoją działalność literacką dopiero po 30. roku życia. Były to Opowiadania i Aforyzmy drukowane w lubelskim tygodniku \"Kamena\". Pierwszą dużą powieść Epopeja prowincjonalna napisała w latach 1987-89 na kanwie wielkich wydarzeń historycznych, jakimi były wybór polskiego papieża i powstanie \"Solidarności\". Książka ta wypełnia lukę w literaturze polskiej o tych wydarzeniach. Kolejna duża powieść to Epopeja wołyńska. 1913-1945, w której opisuje udział mieszkańców Wołynia w walce o niepodległość Polski, dwudziestolecie międzywojenne i tragedię II wojny światowej, w tym również sojusz Ukraińców z Niemcami, diaboliczny w swojej treści i skutkach. Powieść ta została powtórnie opublikowana przez Wydawnictwo \"Zysk i S-ka\" pod zmienionym tytułem W krainie dębów i krwi. Ponadto wydała w lubelskim \"Norbertinum\" Dziennik z prowincji polskiej. 1981-2014 oraz obszerny zbiór aforyzmów Aforyzmy i myśli osobliwe cieszący się dużym uznaniem czytelników. W tym samym wydawnictwie opublikowała dwa obszerne tomy opowiadań: Posadzisz mi narcyzy oraz Napój miłości Księżnej Teresy. Żywi głębokie przekonanie, że literatura modernistyczna i \"ponowoczesna\" już się wyczerpała, \"zwietrzała\". Ludzie jej nie rozumieją, jest dla nich coraz bardziej odległa. Teraz człowiek poszukuje prawdopodobieństwa wydarzeń, szczerości uczuć i ważnej prawdy o sobie, która by go poruszyła, a nawet wstrząsnęła i czegoś mądrego nauczyła.

"Namalowałem wiele kobiecych aktów. Jeżeli ktoś chce poznać duszę kobiety, nie musi jej obnażać. Ale gdy ktoś chce poznać więcej, to znaczy ciało i duszę, i to, w jaki sposób one są od siebie zależne, wówczas trzeba człowieka zupełnie obnażyć. Zapewne próbuje to czynić sztuka. Ona też, być może, szuka jakiejś władzy nad człowiekiem i ją odnajduje. Najprawdopodobniej baliśmy się tego oboje, i moja kuzynka, i ja. Ale każde z nas z innych powodów i na inny sposób. Przyznam, że jestem ciekawy, którym z nas obojga kierowały przyczyny bardziej osobiste. Jako człowiek samotny mogłem postawić sobie takie pytanie z całą mocą i odwagą. Jednakże cóż to znaczy? Dlaczego ciągle szukam duszy w człowieku, w kobiecie, w moim modelu? Czy sztuce jest potrzebna dusza? Czym ona może być w sztuce?"\nfragment