Maria Callas: Icon: Maria Callas (Limited) [6CD]

Maria Callas do dziś pozostaje niezastąpiona. Jej sławy nie zdołała przyćmić żadna solistka. Artystka nagrywała dla EMI przez większą część swej kariery. 6-płytowy album stanowi esencję wspaniałej spuścizny po "primadonnie stulecia". CD1 Callas odegrała znaczącą rolę w budowaniu współczesnego repertuaru operowego. To dzięki niej do łask wróciło włoskie bel canto z operami tak znanych dziś kompozytorów, jak Bellini i Donizetti. Po okresie fascynacji dziełami Pucciniego i operami werystycznymi, dzieła Belliniego i Donizettiego były postrzegane jako puste przedstawienia, służące głównie popisom delikatnych sopranów koloraturowych. Opery te trudno było wówczas postrzegać w kategoriach dramatycznych. W trzech, wielkich dziełach Belliniego: La Sonnambula, Norma i Purytanie, Callas wykreowała niezwykle charakterystyczne postacie kobiece osadzone w trzech, zupełnie różnych stylach muzycznych. Prosta, wiejska dziewczyna Amina w Sonnambula, wielka kapłanka Druidów - Norma oraz nieszczęśliwa Elvira z Purytanów, zawdzięczają primadonnie stulecia dzisiejszą popularność. Callas stworzyła także niezapomnianą kreację Łucji w operze Donizettiego oraz czekającej na egzekucję Królowej Anny Boleny, które znalazły się również w niniejszym albumie. CD2 Drugą płytę rozpoczyna jeden z najsłynniejszych fonograficznych recitali Callas - Lyric and Coloratura Arias - ukazujący jej niezwykły talent dramatyczny i techniczny w różnorodnych ariach. Chociaż naturalny głos Callas był niezwykle silny i dramatyczny, jej nauczycielka w Atenach (hiszpańska sopranistka Elvira de Hidalgo) zadbała o to, aby Maria potrafiła zaśpiewać nawet najtrudniejsze arie koloraturowe. Jej umiejętności słyszymy w fenomenalnym wykonaniu arii Dov'e l'indiana bruna? z Lakme (obejmującej koloratury w najwyższych partiach skali sopranu), a także w zapierającej dech w piersiach dramatycznej arii La mamma morta z Andrea Chenier. Płyta kończy się ariami z Medei Cherubiniego oraz La vestale Spontiniego - dwóch zapomnianych oper, które zawdzięczają Callas swój niebywały sukces w La Scala w 1950 r. CD 3 Trzecia płyta ukazuje kunszt Callas w interpretacji oper Verdiego. Znajdziemy tu arie i duety z sześciu najpopularniejszych oper tego kompozytora. Wszystkie nagrania pochodzą z kompletnych wykonań scenicznych. Callas ponownie znalazła oryginalny głos dla każdej z prezentowanych postaci i zaprezentowała sześć pełnych i skontrastowanych postaci kobiecych. CD 4 Również na tej płycie Callas przypomina Verdiego, są to jednak role, w których artystka nie wystąpiła w przedstawieniach scenicznych, takie jak: Desdemona z Otello, Elvira z Ernaniego oraz Eboli z Don Carlo. Jej muzykalność i dramatyczne wyczucie pozwalało jej stworzyć pełne i charakterystyczne postaci, niezależnie od tego, czy występowała w przedstawieniu, czy też przygotowywała rolę wyłącznie z myślą o studiu nagrań. CD 5 Płyta ta ukazuje Callas, jako idealną heroinę z oper Pucciniego. Również i tych ról nie wykonywała na scenie, nie wpłynęło to na jej fantastyczną interpretację postaci takich jak Mimi z La boheme, Liu z Turandot, czy tytułowej Manon Lescaut. Role te zyskały nowy blask dzięki wyjątkowemu kunsztowi artystycznemu Callas. CD 6 Pod koniec kariery Maria Callas przeniosła się do Paryża i zapałała miłością do języka francuskiego. Swoją fascynację wyraziła dobitnie w serii nagrań zaczynających się albumem zatytułowanym Callas a Paris. Podobnie jak w przypadku jej pierwszych fonograficznych recitali, program zawiera koloraturowe arie przeznaczone dla wysokich sopranów, oraz te stworzone z myślą o silniejszych sopranach dramatycznych, a nawet o mezzosopranach. Spośród pierwszej grupy warto wspomnieć chociażby porywające wykonania Waltz Song z Romeo i Julii Gounoda oraz Poloneza z Mignon Thomasa. Jednak to wspaniałe interpretacje arii takich jak: J'ai perdu mon Eurydice z Orfeusza i Eurydyki Glucka oraz Printemps qui commerce z Samsona i Dalili Saint-Saensa, czynią tę płytę tak cenną. Pomimo licznych ofert, Callas odmówiła występu w scenicznym przedstawieniu Carmen Bizeta. W 1964 r. dokonała jednak niezapomnianego nagrania roli słynnej cyganki i to właśnie trzy wielkie arie z Carmen zamykają niniejszy album.