Michał Urbaniak: UrbSymphony [2xWinyl]

"UrbSymphony" to projekt, który jest kwintesencją myśli Urbaniaka - jazzmana: "Bóg stworzył muzykę, a ludzie podzielili ją na kategorie". Słychać tu elementy wielu gatunków muzyki (tak wydawało by się odległych): jazzu, folku i hip-hopu. Urbaniak połączył charakter i brzmienie polskiej muzyki ludowej (np. oberek, mazurek) ze współczesnym drivem i groovem jazzowym. Repertuar złożony jest z kompozycji, w których przenikają elementy nowojorskiego jazzu z polską muzyką ludową i klasyczną (m.in. K.Szymanowski). Na program koncertu składają się : "Sketches of Poland" (m.in.: "Walcoberek", "Krakus", "Mazurka", Polak") oraz "Sketches of Manhattan" (m.in.: "UrbTime", "Manhattan Man", "Nirvana"). Piotr Maculewicz napisał o koncercie , którego zapisem jest ta płyta: "UrbSymphony po raz pierwszy zabrzmiała 27 stycznia 1995 roku w Filharmonii Częstochowskiej, poprzedzona wielomiesięczną pracą aranżacyjną kompozytora wespół z dyrygentem Jerzym Koskiem (który tez poprowadził koncert) i Marcinem Pospieszalskim. Z orkiestrą symfoniczną wystąpił kwartet w składzie: Michał Urbaniak, Leszek Możdżer, Marcin Pospieszalski i Michał Dąbrówka (użyto też wymienionego z osobna na plakacie komputera Apple Macintosh) oraz nowojorski raper Solid (kompozytor wspominał: "zaśpiewał dwa końcowe kawałki, w których opowiedział swoimi słowami moją amerykańską historię i dzieje nagrania Urbanatora. Padły więc z jego ust nazwiska takie jak Herbie Hancock, Bernard Wright, Al MacDowell, Jon Dryden, Lenny White. Solid był luźny, żartobliwy, rozgrzany entuzjastyczną reakcja widowni, więc kiedy zaczął śpiewać wiersz Karola Wojtyły Mystery of Man bałem się, żeby nie strzelił jakiejś gafy. W sali zapanowała raptem grobowa cisza. Zniknął gdzieś szybki, przebojowy raper, wyznający skądinąd doktrynę Mahometa, a w jego miejsce pojawił się poważny, wrażliwy, odpowiedzialny za każdy tekst i słowo artysta przekazujący w wolnej, dobitnej i refleksyjnej formie wzniosłe przesłanie polskiego papieża do ludzkości. Wieczna i niezgłębiona tajemnica sztuki. Wzruszenie. Brawa. Owacje na stojąco. Mówiono później, że od lat, a może nigdy nie było w Częstochowie takiego koncertu. Ja też od dawna nie przeżywałem tak wzniosłych i radosnych wzruszeń, choć występowałem już przecież z wielkimi polskimi i amerykańskimi orkiestrami symfonicznymi".