Mój futuryzm. Wspomnienia, listy, szkice, wiersze, proza - Roman Jakobson [KSIĄŻKA]

Roman Jakobson to jeden z najwybitniejszych humanistów XX wieku, językoznawca i literaturoznawca, folklorysta, semiotyk, teoretyk malarstwa, filmu i teatru, historyk języka i językoznawstwa, neurolingwista i antropolog. Zbiór Mój futuryzm gromadzi teksty, z których wyłania się Jakobson-współtowarzysz poetów-futurystów (Majakowskiego, Kruczonycha, Chlebnikowa), malarzy (m.in. Malewicza), kompozytorów; zaprzyjaźniony z całą bodaj rosyjską, czeską i polską pierwszą awangardą artystyczną i naukową. Ten wieloaspektowy portret Jakobsona i jego generacji wyłania się z rozmów, które przeprowadził z nim w końcu lat 70. szwedzki slawista Bengt Jangfeldt, ze szkiców samego Jakobsona o futuryzmie i dadaizmie, z listów, także miłosnych, które adresował do Elsy Triolet, z juwenilnych wierszy - w tym pozarozumowych - i z prozy, z przekładów, tak serio, jak serio-komicznych, z dedykacji. Wspomnienia Jakobsona, którym Jangfeldt nadał postać gawędy autobiograficznej, oraz jego wczesne, różnogatunkowe utwory tworzą fascynujący obraz epoki, rozpoczynającej humanistykę nowoczesną. Mój futuryzm to wielogatunkowa opowieść, z której wyłania się nie tyle Roman Jakobson wybitny uczony, ile Roman Jakobson współtowarzysz poetów futurystów (Majakowskiego, Kruczonycha, Chlebnikowa), zaprzyjaźniony z rosyjską elitą humanistyczną (Trubieckim, Tynianowem, Szkłowskim) i całą bodaj rosyjską oraz czeską pierwszą awangardą artystyczną i naukową aktywną w latach przed pierwszą wojną światową i rewolucją październikową i tuż potem, trafnie nazwanych \"epoką udziwnienia\".
Wielostronny portret Jakobsona i jego generacji tworzą rozmowy, które przeprowadził z \"teoretykiem pozarozumowym\" w końcu lat siedemdziesiątych szwedzki slawista BengtJangfeldt, szkice samego Jakobsona o futuryzmie i dadaizmie, listy, także miłosne, adresowane do Elsy Triolet, juwenilne wiersze, zarówno serio, jak i seriokomiczne, a także fragmenty prozy, przekłady, dedykacje. Prowadzone w dialogu wspomnienia Jakobsona, którym Jangfeldt nadał ostatecznie formę autobiograficznej gawędy, oraz jego wczesne, różnogatunkowe utwory stanowią także fascynujacy obraz epoki rozpoczynającej humanistykę nowoczesną.