Możliwości Twojego Umysłu - Laura Smokowicz [KSIĄŻKA]

Spis treści: Wstęp .....11 Rozdział I..... Tajemnice umysłu..... 15 To, co zakryte..... 15 Cudowne dzieci..... 17 Krucha nierównowaga..... 23 Co „siedzi” w mózgu..... 35 Wyleczeni przez wiarę..... 45 W poszukiwaniu harmonii..... 49 Rozdział II..... Czysty umysł..... 55 Święty Franciszek z Asyżu..... 55 Ojciec Pio..... 58 Mistycy Wschodu..... 62 Albert Einstein..... 66 Rozdział III ..... Nasi przodkowie i bracia mniejsi..... 71 Wzgardzone dziedzictwo..... 74 W świecie zwierząt..... 87 Czujące rośliny..... 94 Rozdział IV ..... Oblicza niewidzialnego..... 101 Magia, wróżby, czary..... 101 Astrologia i alchemia..... 107 Nie tylko w szklanej kuli..... 113 Różdżkarstwo..... 117 Stygmatycy i stygmaty..... 122 Wizje świętych i objawienia świeckie..... 126 Rozdział V ..... Co ONI widzą..... 135 Prorocy i proroctwa..... 135 Jasnowidztwo i telepatia..... 142 Podróże poza ciałem..... 145 Moc uzdrawiania..... 148 Rozdział VI..... Poszukiwacze nad przepaścią..... 157 Ciemna strona natury..... 157 Histeria czy opętanie..... 160 Ofiary okultyzmu i magii..... 168 Sekty Złego..... 169 Rozdział VII..... Życie jak teatr..... 175 Paradoksy rzeczywistości..... 176 Klątwy i uroki..... 181 Jedność aż po grób..... 187 Na przekór zmysłom..... 190 Rozdział VIII..... Ludzie jak marionetki..... 197 Psychologia tłumu..... 197 Psychomanipulacja..... 203 Parapsychologia w szpiegostwie..... 211 W szponach namiętności..... 216 Rozdział IX ..... Granice poznania..... 223 Ignorabimus du Bois Reymonda..... 223 Marzenie Einsteina..... 225 Fizycy bliżej mistyków..... 227 Świat bez granic - czy Bóg gra w kości?..... 229 Bibliografia i źródła ..... 233 Fragment: Astrologia i alchemia Początki astrologii są zapewne dawniejsze, niż świadczące o jej uprawianiu źródła pisane. Dokumenty astrologiczne z biblioteki Asurbanipala (669-626 p.n.e.) zawierają, obok codziennych horoskopów przeznaczonych dla króla, również kopie tekstów z czasów Hammurabiego (ok. 1792-1750 p.n.e.) i nawet jeszcze starszych. Dowiadujemy się z nich, że wiedza astrologiczna była szczególnie ceniona i pielęgnowana przez kapłanów. Nie tylko w starożytnej Mezopotamii i starożytnym Egipcie. Astrologia i alchemia rozwijały się również w Chinach, Indiach, wśród Majów i Azteków, a później w starożytnej Grecji i Rzymie. Astrologia, początkowo uprawiana wyłącznie przez kapłanów jako „boska wiedza”, umożliwiająca zapewnienie pomyślności państwu i jego władcom, z czasem zaczęła zyskiwać wymiar bardziej świecki, a horoskopy zaczęto stawiać również „zwykłym” obywatelom. Prawdopodobnie taka umiejętność stanowiła dla niektórych astrologów podstawowe źródło utrzymania, stwarzając zawód astrologa. Stanowisko nadwornego astrologa, choć zapewniające prestiż, było czasami zajęciem niezbyt bezpiecznym, a nie spełniający oczekiwań władcy horoskop mógł zaprowadzić jego autora do lochu lub w ręce kata. Zapewne to było przyczyną hermetyzacji języka, jakim posługiwać się zaczęli astrologowie. Poza tym - pewna ogólnikowość i niejasność zapobiegały również kompromitacji wobec klienteli. Zawsze można było wówczas, post factum, znaleźć inną, właściwszą wykładnię. Stawianie horoskopów było, jak się wydaje, bardzo rozpowszechnione już w czasach Pitagorasa (też przecież astrologa), a w czasach starożytnej Grecji do najsłynniejszych należała szkoła astrologiczna Berossosa na wyspie Kos i w Aleksandrii. W Rzymie astrologia również cieszyła się uznaniem, chociaż przesądni Rzymianie przedkładali nad nią wróżbiarstwo, uprawiane, podobnie jak astrologia, głównie przez augurów. Rozwój astrologii na pewien czas zahamował edykt mediolański i niechętne stanowisko części hierarchii kościelnej, lecz nadal odwoływali się do niej gnostycy i neoplatończycy. Renesans astrologii nastąpił najpierw w krajach arabskich, zwłaszcza w Toledo, Grenadzie i Sewillii, wraz z ogólnym ożywieniem naukowym na Półwyspie Iberyjskim, a od początku XII wieku także w Europie. Na przełomie XII i XIII wieku astrologia stała się uznaną dyscypliną wiedzy, a w XIV i XVI wieku na uniwersytetach w Bolonii, Padwie, Mediolanie istniały samodzielne katedry astrologii. W 1459 taka katedra powstała też w Krakowie dzięki fundacji Marcina Króla z Żurawicy, dając początek słynnej astrologicznej szkole krakowskiej (Marcin Bylica, Jan z Głogowa, Wojciech z Brudzewa). Oprócz sporządzania horoskopów dla władców i możnych, astrologowie starali się również stworzyć teorię Kosmosu, a należeli do tego grona między innymi M. Ficino, Regiomontanus, Agrippa von Netteheim, Paracelsus i Cardano. Astrologia zaczęła podupadać i poszła w zapomnienie w czasach Oświecenia, gdy potępiać zaczęto wszystko, co opierało się bezpośredniemu oglądowi. Tymczasem - jak zauważył słusznie W. Farkas - astrologia nie jest ani paranauką, ani namiastką nauki, lecz reprezentuje inny, ezoteryczny punkt widzenia. Taki punkt widzenia jest nie do przyjęcia przez współczesną naukę - stąd naukowcy na ogół nie wykazują nawet najmniejszego zainteresowania tą dziedziną wiedzy o tysiącletnich korzeniach. Opublikowany w 1975 roku przez jeden z amerykańskich magazynów artykuł - manifest pod znamiennym tytułem „Zastrzeżenia wobec astrologii” podpisało 186 znanych naukowców, w tym 18 laureatów nagrody Nobla. Zapewne większość z owego szacownego grona, autorytarnie potępiającego astrologię, niewiele na jej temat mogłaby powiedzieć, a kimże jest osoba, wypowiadająca autorytarne sądy bez znajomości rzeczy? Takiego pytania owe autorytety naukowe nie zadawały sobie zapewne, zadał je sobie natomiast dr Percy Seymour, astronom i kierownik planetarium, po tym, jak potępił astrologię w ulicznej sondzie telewizji BBC. Po tym fakcie uświadomił sobie, że wypowiedział się na temat sobie nieznany - i zabrał się do studiowania astrologii. W kilka lat później dr Seymour miał już zupełnie inny pogląd na astrologię, a w jednym z referatów przedstawił opartą na niej teorię „kosmicznej orkiestry”, w której „cały Układ Słoneczny, a w zmniejszonej skali cały wszechświat - gra skomplikowaną symfonię na liniach sił Ziemi”. Znów wracamy więc do pojęcia harmonii Wszechświata, w którym istnieje ścisły związek wszystkiego ze wszystkim! Bo - faktycznie, na takich właśnie założeniach opiera się astrologia i równie jak ona pogardzana alchemia. Te dziedziny wiedzy łączy zresztą jeszcze jeden istotny paradygmat: dążenie do stworzenia całościowej „teorii wszystkiego” - świętego Graala współczesnej fizyki i astrofizyki. O stworzeniu jednolitej teorii pola marzył już Albert Einstein i temu zagadnieniu poświęcił ostatnie lata swoich badań naukowych. Nie udało mu się - podobnie, jak żadnemu ze słynnych astrologów i alchemików. Być może nie uda się to także Stevenowi Hawkingowi, który należy do grona „poszukiwaczy” i uważa, że „teoria wszystkiego” pozwoli nam stać się „panami Wszechświata”. Być może Wszechświat nie ma końca w przestrzeni i czasie. Być może dzieją się w nim rzeczy niepojęte i niemożliwe. Być może żyjemy w świecie, który jest tylko brzegiem ograniczającym głębszą rzeczywistość o większej liczbie wymiarów. Jeśli tak wygląda Wszechświat, to my jesteśmy bardzo niedoskonałą formą bytu, rozkwitającego pełnią różnorodności w innych wymiarach... Czy możemy więc opierać poznanie Wszechświata na tak kruchych podstawach, jak nasze zmysły i dostępne nam narzędzia badawcze? Wróćmy jeszcze na chwilę do manifestu naukowców przeciw astrologii, opublikowanego w 1975 roku przez magazyn „Humanist”. Stał się on na tyle głośny (Paul Feyerabend przyrównał manifest do słynnej bulli papieża Innocentego VIII z roku 1484, która rozpoczęła polowanie na czarownice), że w rok później powstał Komitet Naukowego Badania Hipotez Odnoszących się do Zjawisk Paranormalnych (CSISCOP), z udziałem sceptyków - specjalistów różnych dziedzin nauki, a pracami zespołu kierowali Paul Kurz, profesor filozofii Uniwersytetu stanowego w Nowym Jorku i Marcello Truzzi, socjolog na Uniwersytecie Eastern Michigan oraz wydawca „Humanist”. „Pierwszą ważniejszą hipotezę, którą zbadano - podaje Encyklopedia zjawisk paranormalnych - postawił francuski psycholog i statystyk Michel Gauquelin: dotyczyła ona przypuszczalnej korelacji miedzy konfiguracją planet w momencie urodzenia a późniejszym sukcesem w określonych profesjach. Dwaj astronomowie, George Abel i Dennis Rawlins (członkowie założyciele CSISCOP) oraz statystyk Marvin Zelen przeprowadzili odpowiednio zakrojone powtórzenie jednego z badań Gauquelina i doszli do zbliżonych pozytywnych wyników. Tak wiec Kurz, inspirator manifestu skierowanego przeciw astrologii, musiał teraz pogodzić się z dowodem przemawiającym na jej korzyść już w początkach swej krucjaty przeciwko rzekomej irracjonalności. Nastąpiła po tym ostra rywalizacja, dobrze udokumentowane zarzuty o chęć zatuszowania sprawy, po czym posypały się rezygnacje tak wybitnych członków, jak Richard Kammann z Nowej Zelandii, sceptyczny od lat Eric Dingwall i sam Rawlins, który ujawnił całą historię związaną ze sprawą Gauquelina. (...) Współzałożyciel CSISCOP, Truzzi, również wcześnie odszedł pozbawiony złudzeń...” Alchemia była nauką hermetyczną. Dążeniem do doskonałości. Złoto - w potocznym pojęciu podstawowy cel alchemii - wcale nie miało takiego znaczenia, jakie przypisuje się alchemikom współcześnie. Już Mircea Eliade zauważył, że nie złoto, lecz żelazo pełniło doniosłą rolę w alchemii. W. Farkas zwraca uwagę na kabalistyczną interpretację słowa ALCHIA, synonimu alchemii dającego w wyniku liczbę 56 i... jednocześnie masy atomowej najważniejszego izotopu żelaza. „Alchemia to błędny ogród, w którym aż nazbyt łatwo można utknąć albo wybrać niewłaściwy kierunek. Wątpliwe, aby udało go się w całości przebrnąć, pomierzyć i rozszyfrować. Potraktujmy raczej alchemię jako jeden z konarów kosmicznego drzewa poznania, porównując je do jesionu świata Igdrasil z germańskiej mitologii, który podtrzymuje wszechświat, wyrastając z otchłani chaosu ginnungagap i mając korzenie we wszystkich światach. (...) Tak np. alchemia jest bezpośrednim protoplastą chemii, fizyki, produkcji przemysłowej i atomistyki. Alchemiczne metody laboratoryjne i teorie pierwiastków zostały skwapliwie przejęte i powstało z nich to, co dziś rozumiemy przez nowoczesne przyrodoznawstwo. Próżno by jednak szukać w tak zwanym nowoczesnym myśleniu tych elementów, które są wspólne alchemii i astrologii. Chodzi tu o siłę życiową, duchowo-witalne pochodzenie pierwiastków, możliwość transformacji duchowo-ezoterycznej, ciała (energetyczne) astralne i podobne koncepcje sfery ponadmaterialnej. Inna sprawa, że takie właśnie wyobrażenia można dziś bez nadmiernego trudu wyprowadzić z nowej fizyki, czy wręcz znaleźć wśród jej twierdzeń. Nie inaczej było w przypadku dawnej medycyny i botaniki. Ich duchowo-witalne treści lekceważono jako prymitywną magię, a ich fundamentalny całościowy punkt widzenia (także na ciało ludzkie) uważano za nienaukowy. Treści czysto mechaniczne zostały włączone do naukowej medycyny i farmacji i doprowadziły do sytuacji zdrowotnej, która w naszych czasach zaczyna budzić pierwsze wątpliwości. Nie dość na tym - coraz silniej odczuwana jest potrzeba nowego (a w rzeczywistości starego) spojrzenia całościowego. Człowiek, jak się sądzi, jest czymś więcej niż tylko sumą części i nie powinno się go traktować jak starego samochodu, w którym aż do ostatniej chwili po prostu montuje się części zamienne (...). Pradawne nauki stanowiły zwarty kompleks. Nie było między nimi bratobójczego rozdźwięku. Wiedza ezoteryczna obejmowała wszystko: człowieka i zwierzę, roślinę i minerał, gwiazdy i ziarenka pyłu, leczenie i magię, mechanikę i spirytualizm”.