Muzyczne transpozycje. S. I. Witkiewicz - W. Hulewicz - S. Barańczak - Z. Rybczyński - L. Majewski - Aleksandra Reimann-Czajkowska [KSIĄŻKA]

Aleksandra Reimann-Czajkowska - literaturoznawca, adiunkt w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Dysertację zatytułowaną Formy muzyczne w literaturze dwudziestego wieku obroniła w 2008 r. Kierowniczka grantu "Muzyczno-literackie perspektywy intermedialności" przyznanego przez Narodowe Centrum Nauki. Autorka książki Muzyczny styl odbioru tekstów literackich. Iwaszkiewicz - Barańczak - Rymkiewicz - Grochowiak (Poznań 2013). Publikowała m.in. w "Przestrzeniach Teorii", "Pamiętniku Literackim", "Ruchu Literackim", "Res Facta Nova". Jej teksty krytycznoliterackie ukazywały się w "Nowych Książkach", "Frazie", "Przeglądzie Powszechnym", "Twórczości" i in. Książka Aleksandry Reimann-Czajkowskiej ukazuje szerokie spektrum poetyk i praktyk intermedialnych, dzięki którym dzieła i zjawiska muzyczne przenoszone są do literatury i filmu. Percepcja tych niecodziennych utworów wymaga subtelnego zmysłu estetycznego, ten zaś nie może się wyostrzyć bez udziału intelektu, dokonującego analizy w obszarze pośrednim między sztukami. Autorka przeprowadza nas przez labirynt nieoczywistości, uwypuklając nie tylko czysto estetyczny wymiar interpretowanych dzieł (oraz specyficzny humor, którego źródłem jest niewspółmierność mediów artystycznych), ale także ukrytą pod tą ludyczną powierzchnią egzystencjalną powagę. dr hab. Marcin Trzęsiok, prof. AM Książka Aleksandry Reimann-Czajkowskiej ukazuje szerokie spektrum poetyk i praktyk intermedialnych, dzięki którym dzieła i zjawiska muzyczne przenoszone są do literatury i filmu. Percepcja tych niecodziennych utworów wymaga subtelnego zmysłu estetycznego, ten zaś nie może się wyostrzyć bez udziału intelektu, dokonującego analizy w obszarze pośrednim między sztukami. Autorka przeprowadza nas przez labirynt nieoczywistości, uwypuklając nie tylko czysto estetyczny wymiar interpretowanych dzieł (oraz specyficzny humor, którego źródłem jest niewspółmierność mediów artystycznych), ale także ukrytą pod tą ludyczną powierzchnią egzystencjalną powagę.