My tylko przejazdem - Ellen Strömberg [KSIĄŻKA]

Przyjaciółki Manda i Malin marzą o tym, żeby się zakochać - ale czy w małym miasteczku może się zdarzyć wielka miłość? Pełna emocji, humoru i życiowych obserwacji powieść o marzeniach i pierwszych krokach w dorosłość.

Nieśmiała Manda i przebojowa Malin chodzą do ostatniej klasy podstawówki w sennym fińskim miasteczku. Bardzo chciałyby wreszcie wyrwać się z niego w wielki świat - może do Nowego Jorku? Ale najbardziej tęsknią za prawdziwą miłością - a dookoła są tylko nudni kumple ze szkoły. Kiedy w miejscowej pizzerii zatrudnia się przystojny John, który na dodatek gra w kapeli punkowej, Manda jest przekonana, że to właśnie ten. A Malin nie chce pozostać w tyle. Ale nie wszystko układa się tak, jak sobie wymarzyły, a ich przyjaźń zostaje wystawiona na poważną próbę.

Ellen Strömberg trafnie i z humorem opisuje ten szczególny etap dorastania, kiedy człowiek czuje, że właściwie jest już dorosły, rodzina to dla niego źródło udręki, a eksperymenty z własnym wyglądem, muzyką, alkoholem, związkami i bliskością są na porządku dziennym. A skoro eksperymenty, to również ryzyko. Ale czy można naprawdę dorosnąć, ani trochę nie ryzykując?

Przyjaciółki Manda i Malin marzą o tym, żeby się zakochać - ale czy w małym miasteczku może się zdarzyć wielka miłość? Pełna emocji, humoru i życiowych obserwacji powieść o marzeniach i pierwszych krokach w dorosłość.

Nieśmiała Manda i przebojowa Malin chodzą do ostatniej klasy podstawówki w sennym fińskim miasteczku. Bardzo chciałyby wreszcie wyrwać się z niego w wielki świat - może do Nowego Jorku? Ale najbardziej tęsknią za prawdziwą miłością - a dookoła są tylko nudni kumple ze szkoły. Kiedy w miejscowej pizzerii zatrudnia się przystojny John, który na dodatek gra w kapeli punkowej, Manda jest przekonana, że to właśnie ten. A Malin nie chce pozostać w tyle. Ale nie wszystko układa się tak, jak sobie wymarzyły, a ich przyjaźń zostaje wystawiona na poważną próbę.

Ellen Strmberg trafnie i z humorem opisuje ten szczególny etap dorastania, kiedy człowiek czuje, że właściwie jest już dorosły, rodzina to dla niego źródło udręki, a eksperymenty z własnym wyglądem, muzyką, alkoholem, związkami i bliskością są na porządku dziennym. A skoro eksperymenty, to również ryzyko. Ale czy można naprawdę dorosnąć, ani trochę nie ryzykując?