My, z Birkenau - Bogdan Bartnikowski [KSIĄŻKA]

Wiersze - osobiste, bliskie, emocjonalne - przenoszą czytelnika wprost do duszy człowieka, który doświadczył okrucieństwa obozu Birkenau.

Zbiór wierszy będących świadectwem obozowej traumy autora, który pisał je przez całe życie z potrzeby ubrania w słowa tego, czego jego proza nie była w stanie przekazać.

Â

Te strofy, te linijki powypisywane skrycie na przeróżnych skrawkach papieru (często zbrukanego jak oświęcimskie życie) odbiły się w matrycy świadomości Bogdana, aby wreszcie uwolnione stać się Poezją. Tomik stanowiący jakby grubą krechę oddzielającą udręczoną przeszłość od doczesności.

Mirosław Malcharek

Â

Bogdan Bartnikowski - urodzony w 1932 r. w Warszawie. W czasie Powstania Warszawskiego, po opanowaniu dzielnicy Ochota - gdzie mieszkał - przez oddziały RONA (Rosyjska Wyzwoleńcza Armia Ludowa), wraz z matką zostali wypędzeni z domu i skierowani do obozu przejściowego w Pruszkowie (Durchgangslager 121), skąd 12 sierpnia 1944 r. zostali wywiezieni do KL Auschwitz-Birkenau. W obozie został zarejestrowany jako więzień 192731. Przebywał w Birkenau - najpierw w bloku dziecięcym obozu kobiecego, następnie w sektorze B11a obozu męskiego, gdzie byli więzieni chłopcy z Warszawy. Jedenastego stycznia 1945 r. został razem z matką ewakuowany do Berlina-Blankenburga (komando robocze obozu Sachsenhausen), gdzie do wyzwolenia w dniu 22 kwietnia 1945 r. pracował przy odgruzowywaniu miasta. Po wyzwoleniu powrócił wraz z matką do Warszawy. W Powstaniu Warszawskim stracił ojca. Przerwaną przez wojnę naukę kontynuował w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego. Po wieloletniej służbie w lotnictwie pracował jako dziennikarz.

Bogdan Bartnikowski, mając w pamięci przeżycia z okresu okupacji i uwięzienia w obozach, napisał i wydał książki o losach polskich dzieci w latach wojny: zbiór opowiadań \"Dzieciństwo w pasiakach\" (1969, 1972, 1989) oraz powieści \"Daleka droga\" (1971), \"Powrót nad Wisłę\" (1972) i \"Dni długie jak lata\" (1989). Obecnie jest na emeryturze. Pracuje społecznie w Związku Literatów Polskich i Związku Powstańców Warszawskich. Odznaczony został Krzyżem Oświęcimskim oraz Krzyżem Kawalerskim, Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Wiersze - osobiste, bliskie, emocjonalne - przenoszą czytelnika wprost do duszy człowieka, który doświadczył okrucieństwa obozu Birkenau.

Zbiór wierszy będących świadectwem obozowej traumy autora, który pisał je przez całe życie z potrzeby ubrania w słowa tego, czego jego proza nie była w stanie przekazać.

Te strofy, te linijki powypisywane skrycie na przeróżnych skrawkach papieru (często zbrukanego jak oświęcimskie życie) odbiły się w matrycy świadomości Bogdana, aby wreszcie uwolnione stać się Poezją. Tomik stanowiący jakby grubą krechę oddzielającą udręczoną przeszłość od doczesności.

Mirosław Malcharek

Bogdan Bartnikowski - urodzony w 1932 r. w Warszawie. W czasie Powstania Warszawskiego, po opanowaniu dzielnicy Ochota - gdzie mieszkał - przez oddziały RONA (Rosyjska Wyzwoleńcza Armia Ludowa), wraz z matką zostali wypędzeni z domu i skierowani do obozu przejściowego w Pruszkowie (Durchgangslager 121), skąd 12 sierpnia 1944 r. zostali wywiezieni do KL Auschwitz-Birkenau. W obozie został zarejestrowany jako więzień 192731. Przebywał w Birkenau - najpierw w bloku dziecięcym obozu kobiecego, następnie w sektorze B11a obozu męskiego, gdzie byli więzieni chłopcy z Warszawy. Jedenastego stycznia 1945 r. został razem z matką ewakuowany do Berlina-Blankenburga (komando robocze obozu Sachsenhausen), gdzie do wyzwolenia w dniu 22 kwietnia 1945 r. pracował przy odgruzowywaniu miasta. Po wyzwoleniu powrócił wraz z matką do Warszawy. W Powstaniu Warszawskim stracił ojca. Przerwaną przez wojnę naukę kontynuował w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego. Po wieloletniej służbie w lotnictwie pracował jako dziennikarz.

Bogdan Bartnikowski, mając w pamięci przeżycia z okresu okupacji i uwięzienia w obozach, napisał i wydał książki o losach polskich dzieci w latach wojny: zbiór opowiadań "Dzieciństwo w pasiakach" (1969, 1972, 1989) oraz powieści "Daleka droga" (1971), "Powrót nad Wisłę" (1972) i "Dni długie jak lata" (1989). Obecnie jest na emeryturze. Pracuje społecznie w Związku Literatów Polskich i Związku Powstańców Warszawskich. Odznaczony został Krzyżem Oświęcimskim oraz Krzyżem Kawalerskim, Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.