\"Myszy słomianego zapału\" to zbiór wierszy, utrzymanych w formie liryki wyznania, które można określić jako przyjmującą niekiedy postać aktu penetracji pogłębioną refleksję nad człowiekiem zakleszczonym w pułapce, jaką jest życie? Człowiek to kłos na Plantacji Ziemi, skazany na przemianę w słomę. Czas i słońce wypalą wszystko. W obliczu żniw polne myszy szeptają o schronieniu w głębi, w świecie, w którym system korzeni wyznacza układ nerwowy. Myszy wyprowadzają w pole, gdy okazuje się, że wszelkie malownicze krajobrazy uwięzione są pośród nieskończonych łanów słomianego zapału. Pewnego dnia, za sprawą jednej przypadkowej chwili, wszystko zajmuje ogień. Rozpoczyna się ucieczka nie tylko przed światem zewnętrznym, ale także tym drugim. Co jednak kryje się za hektarami słomianego zapału? Jak daleko ogień przesunie granicę? Jak mroczne arkana człowieczeństwa staną się teraz jedyną znaną rzeczywistością?
"Myszy słomianego zapału" to zbiór wierszy, utrzymanych w formie liryki wyznania, które można określić jako przyjmującą niekiedy postać aktu penetracji pogłębioną refleksję nad człowiekiem zakleszczonym w pułapce, jaką jest życie\nCzłowiek jest jak zboże na polu - dojrzewa, zmaga się z czasem, aż w końcu staje się tylko słomą na Plantacji Ziemi. Świat zewnętrzny nieustannie wypala nasze siły, a żeby uciec przed jego brutalnością, tworzymy w wyobraźni własne schronienie. Zakorzeniamy się w świecie wizji, gdzie czujemy się bezpiecznie. Jednak gdy te marzenia zderzają się z rzeczywistością, płoną. Pozbawieni iluzji bezpieczeństwa, musimy uciekać - nie tylko przed światem, ale także w głąb siebie.\nJakie sekrety i ciemność skrywają się za łanami złudzeń, gdy przekroczymy granicę tego, co znane? Jakie mroczne arkana ludzkiej psychiki staną się naszą nową rzeczywistością?