Nadzorować i karać - Michel Foucault [KSIĄŻKA]

Drastyczne opisy kaźni zasądzanej przez nowożytne prawo czyni tę książkę Michela Foucault (1926-1984) lekturą dla osób o mocnych nerwach. Nagrodą będzie nadzwyczaj wnikliwy obraz przemian prawodawstwa w czasach nowożytnych i współczesnych. Ta wydana w 1975 roku najpopularniejsza i najwyżej oceniana spośród publikacji Foucault wpisuje się w jego \"krytyczną historię nowoczesności\". Od lat sześćdziesiątych Foucault w serii rozpraw analizuje relacje między wiedzą a władzą stanowiące jego zdaniem o kształcie współczesnego społeczeństwa. Szczególnie instruktywne są tu badania społecznego \"marginesu\" jak stosunek do szaleństwa czy właśnie przestępstwa. Ogólna teza autora \"wiedza = władza\" znajduje wymowną ilustrację w jego analizie przemian systemu karania. Narodziny więzienia w paradoksalny sposób wiążą się ze wzrostem poszanowania praw człowieka, gdyż znoszą wprawdzie arbitralność \"monarchicznej\" kaźni, ale w zamian omotują całe społeczeństwo systemem wszechobecnego nadzoru. Więzienie jest tylko jego spektakularnym przejawem. Zamiast jednorazowego ataku na ciało skazanego nieustająca obserwacja i podporządkowanie - uwolniony od jednostkowej despotii poddany popada w status obywatela zniewolonego inaczej. Drastyczne opisy kaźni zasądzanej przez nowożytne prawo czyni tę książkę Michela Foucaulta (19261984) lekturą dla osób o mocnych nerwach. Nagrodą będzie nadzwyczaj wnikliwy obraz przemian prawodawstwa w czasach nowożytnych i współczesnych. Ta, wydana w 1975 roku, najpopularniejsza i najwyżej oceniana spośród publikacji Foucaulta wpisuje się w jego krytyczną historię nowoczesności. Od lat sześćdziesiątych XX wieku Foucault w serii rozpraw analizował relacje między wiedzą a władzą stanowiące jego zdaniem o kształcie współczesnego społeczeństwa. Szczególnie instruktywne są tu badania społecznego marginesu jak stosunek do szaleństwa czy właśnie przestępstwa. Ogólna teza autora wiedza = władza znajduje wymowną ilustrację w jego przeprowadzonej w tym tomie analizie przemian systemu karania. Narodziny więzienia w paradoksalny sposób wiążą się ze wzrostem poszanowania praw człowieka, gdyż znoszą arbitralność monarchicznej kaźni, ale w zamian oplatają całe społeczeństwo systemem wszechobecnego nadzoru. Więzienie jest tylko jego spektakularnym przejawem. Zamiast jednorazowego ataku na ciało skazanego nieustająca obserwacja i podporządkowanie poddany, który uwolnił się od jednostkowej despotii, popada w sytuację obywatela zniewolonego inaczej: już nie brutalnie i fizycznie, za to dotkliwie dla jego prywatności kontrolowanej przez wszechwiedny i dlatego wszechwładny system.