Neger Neger. Opowieść o dorastaniu czarnoskórego chłopca w nazistowskich niemczech - Hans-Jurgen Massaquoi [KSIĄŻKA]

Czarnoskóry wnuk króla afrykańskiego ludu Vai, a zarazem syn Niemki, dorasta w Hamburgu w czasach rosnącego w siłę nazizmu. Czując się niemieckim patriotą, stopniowo odkrywa, że to właśnie on określany jest przez ideologię jako wróg i podczłowiek. Udaje mu się przeżyć wojnę i wyjechać do Stanów Zjednoczonych, gdzie robi karierę dziennikarską i dołącza do ruchu na rzecz zniesienia nierówności rasowych. Książka - wydana po angielsku i niemiecku - w ostatnich latach stała się międzynarodowym bestsellerem. - Heil Hitler! Czym mogę służyć? - spytał [matkę] zza biurka przystojny dwudziestolatek [?]. - Czy tu składa się podania o przyjęcie [do Hitlerjugend]? Młody człowiek spojrzał na nią z niedowierzaniem. - O przyjęcie kogo? Jego? - świdrował mnie wzrokiem, jakby wypatrzył jakiegoś paskudnego robala. - Tak, mojego syna - odpowiedziała bez zmrużenia oka.Mężczyzna aż się cofnął. - Proszę natychmiast wyjść! Jeśli jeszcze to do pani nie dotarło, zmuszony jestem przypomnieć, że dla pani syna nie ma miejsca ani w naszej organizacji, ani w Niemczech, które budujemy. Heil Hitler! [?] Kiedy znaleźliśmy się w domu, matka tylko mnie przytuliła i się rozpłakała. - Tak mi przykro, tak bardzo mi przykro - powtarzała raz po raz. [?] - Mutti, proszę cię, nie płacz - błagałem, ale i mnie łzy spływały po policzkach. Rzadki widok, bo zwykle prześcigaliśmy się w zachowywaniu swoich smutków dla siebie. W końcu byliśmy Niemcami. Hans-Jürgen Massaquoi, Neger, Neger? Czarnoskóry wnuk króla afrykańskiego ludu Vai, a zarazem syn Niemki, dorasta w Hamburgu w czasach rosnącego w siłę nazizmu. Czując się niemieckim patriotą, stopniowo odkrywa, że to właśnie on określany jest przez ideologię jako wróg i podczłowiek.\nHeil Hitler! Czym mogę służyć? spytał matkę zza biurka przystojny dwudziestolatek [].\nCzy tu składa się podania o przyjęcie do Hitlerjugend?\nMłody człowiek spojrzał na nią z niedowierzaniem.\nO przyjęcie kogo? Jego? świdrował mnie wzrokiem, jakby wypatrzył jakiegoś paskudnego robala.\nTak, mojego syna odpowiedziała bez zmrużenia oka.\nMężczyzna aż się cofnął.\nProszę natychmiast wyjść! Jeśli jeszcze to do pani nie dotarło, zmuszony jestem przypomnieć, że dla pani syna nie ma miejsca ani w naszej organizacji, ani w Niemczech, które budujemy. Heil Hitler! []\nKiedy znaleźliśmy się w domu, matka tylko mnie przytuliła i się rozpłakała.\nTak mi przykro, tak bardzo mi przykro powtarzała raz po raz. []\nMutti, proszę cię, nie płacz błagałem, ale i mnie łzy spływały po policzkach.\nRzadki widok, bo zwykle prześcigaliśmy się w zachowywaniu swoich smutków dla siebie. W końcu byliśmy Niemcami.\n(Hans-Jrgen Massaquoi) \n