Nile: At The Gates Of Sethu [CD]

Doskonałe trio z Południowej Karoliny zabiera nas po raz siódmy na wycieczkę do mrocznych zakamarków katakumb starożytnego Egiptu. Jest brutalnie, tajemniczo, potężnie. Nile nigdy wcześniej nie stworzył albumu o takiej sile rażenia. "Wysyłamy was bezpośrednio do mroków spowijających katakumby. Nasze nowe numery mają tak wielki, brutalny psychologiczny efekt, że będziecie chcieli płakać i wyć" - zapowiadał przed premierą Karl Sanders, mózg Nile i od lat pasjonat tych tajemnic starożytnego Egiptu, o których raczej nie uczą w szkołach. Wraz ze swoimi towarzyszami zbrodni, gitarzystą Dallasem Tolerem-Wade'em i świetnym greckim perkusistą George'em Koliasem przygotował 11 kompozycji, które utrzymane są w typowym dla Nile klimacie technicznego death metalu najwyższej próby. Karl ponownie zaprosił do współpracy renomowanego producenta Neila Kernona (m.in. Nevermore, Cannibal Corpse, Deicide, Queensryche), a stworzenie oprawy graficznej zlecił rodakowi Koliasa, znakomitemu grafikowi i jednocześnie muzykowi Septicflesh, Spirosowi Sethowi Antoniou. Nile, jak zapewnia Karl, tym razem z większym pietyzmem pracował nad partiami gitar. Oczywiście nie zapomniał o klimatycznych przerywnikach, które doskonale ubarwiają kompozycje z "At The Gate Of Sethu". "Jest tu naprawdę sporo niespodzianek" - zapewnia Sanders. W utworach gościnnie pojawia się Joe Vessano, były basista Nile, który do dziś mocno wspiera byłych kolegów. "Chcieliśmy skorzystać z szaleństwa, które ma w głosie. To absolutny wariat, który wie, jak dać upust siedzącemu w nim opętaniu. Zrobił to wspaniale" - opowiada Karl, który tym razem wyjątkowo przyłożył się też do wokali. Jego potężny growling idealnie komponuje się z masywną ścianą dźwięku wytworzoną przez instrumenty. Jeśli myślicie, że najlepsze, co stworzył Nile to "Amongst The Catacombs Of Nephren-Ka", "Black Seeds Of Vengeance", "In Their Darkened Shrines" albo "Those Whom The Gods Detest", posłuchajcie koniecznie "At The Gate Of Sethu". Szybko zmienicie zdanie. Karl opisuje album jako coś pomiędzy drugą a trzecią płytą pod względem klimatu, z nowocześniejszym, przygniatającym brzmieniem. Potrzebujecie lepszej zachęty?