Obłęd (Tom 1-3) - Jerzy Krzysztoń [KSIĄŻKA]

Wznowienie monumentalnej, trzytomowej powieści \"Obłęd\" (PIW, 1979), opartej na wersji autorskiej z 1995 r., wolnej od cenzorskich ingerencji. To jedno z najważniejszych, a zarazem najbardziej zapomnianych dzieł polskiej prozy drugiej połowy XX wieku - porażająca, pełna intensywności literacka kronika popadania w chorobę psychiczną i dramatycznych prób odzyskania siebie. Jerzy Krzysztoń (1931-1982) w \"Obłędzie\" sięga po własne doświadczenie pobytu w szpitalach psychiatrycznych, tworząc zapis egzystencjalnej walki, duchowego rozdwojenia i rozpadu, ale też wytrwałego trwania i nadziei. Ta powieść to nie tylko wyznanie - to literatura najwyższej próby, porównywana z dziełami największych klasyków literatury egzystencjalnej, niemal tysiąc stron \"świadectwa mroków\", kroniki popadania w obłęd i odradzania się. \"Chorzy na życie, piękni popaprańcy\" - bohaterowie tej książki - są nie tylko figurami konkretnej epoki, ale również uniwersalnymi znakami ludzkiego zmagania się z losem, systemem i sobą samym.

Obłęd Jerzego Krzysztonia to jedno z najważniejszych, a zarazem najbardziej zapomnianych dzieł XX wieku. Tysiąc trzysta stron świadectwa mroków. Bohaterowie tej książki to nie tylko chorzy na życie, piękni popaprańcy; ich zmagania z losem, systemem i sobą samym są opowieścią o nas. Porażająca i olśniewająca kronika popadania w obłęd i odradzania się to jednak nade wszystko epos: po części antyutopia, po części powieść metafizyczna, niepokojąco aktualna, poruszająca do głębi. Trzytomowa edycja Obłędu inauguruje serię Polskie Prozy.

W trzy lata, sześć miesięcy i dwadzieścia trzy dni, nie licząc dojrzewania, w trudzie i znoju, tropiony i osaczony, przywiązany do masztu, wystukałem tę księgę. Nawiedzony i obdarzony siłą, przenikliwą struną światła, abym żył i dał świadectwo mrokom, w których cierpią ze mną pospołu moi bracia obłąkańcy. Śpiący wśród wraków, przytuleni do szczątków swoich łodzi, nawet we śnie skurczeni, z rozpaczy, moi towarzysze. Już czas (fragment książki).