Operacja Dunaj (twarda) - Robert Urbański, Jacek Kondracki [KSIĄŻKA]

Koniec lata 1968 roku, Czechosłowacja. W reakcji na Praską Wiosnę armie państw Układu Warszawskiego ruszają w kierunku Pragi, aby zdławić bunt i zapobiec jego rozprzestrzenianiu się na pozostałych członków socjalistycznej wspólnoty. Podczas chaotycznie przeprowadzanej operacji jeden z polskich czołgów gubi się wśród bezdroży i trafia do sielankowego czeskiego miasteczka. Manewrując na wąskich uliczkach, przebija ścianę ! jednego z domów, a załoga czołgu trafia do niewielkiej karczmy, pełnej gości. Konfrontacja zdezorientowanych najeźdźców z przerażonymi biesiadnikami prowadzi do zaskakujących skutków. Tymczasem śladem zaginionych żołnierzy wyruszają dwie grupy pościgowe - para polskich oficerów i załoga radzieckiego czołgu. Operacja "Dunaj" to powieść, która czerpie z najlepszych tradycji literatury czeskiej. Humor, dosadność i liryzm współistnieją w niej wyjątkowo zgodnie. Filmowa wersja Operacji "Dunaj" według scenariusza autorów książki i w reżyserii Jacka Głomba wejdzie do kin jesienią 2009 roku. Na ekranie zobaczymy m.in. Macieja Stuhra, Zbigniewa Zamachowskiego, a także samego Jioíego Menzla. - O nie, towarzysze żołnierze. My się Czechosłowacji skurwić nie pozwolimy! Niech wie, że przynależy do wielkiej socjalistycznej rodziny. Napisał nam w rozkazie towarzysz generał Florian Siwicki? - Grążlowa sprawnie wyłuskała latarkę z dłoni Zająca - napisał generał: Wojska 2. Armii wkraczają na terytorium bratniego i zaprzyjaźnionego kraju CSRS, którego ustrój jest nierozerwalnie związany z losem całego obozu socjalistycznego... Amen, chciałoby się powiedzieć. A tych wszystkich, co nas chcą porzucić, zdradzić i oszukać... - teraz jej słowa nabrały niepokojąco osobistego charakteru - ...my tych wszystkich naszą pancerną pięścią ściśniemy za imperialistyczne jaja! fragment Z recenzji sztuki Operacja "Dunaj": Robert Urbański miał w ręku nie temat, ale dynamit. Roman Pawłowski, Gazeta Wyborcza W legnickim spektaklu mieszają się wyroki historii i racje zwyczajnych ludzi. Tomasz Wysocki, Gazeta Wyborcza Wrocław