Oranżada: Samsara [2xWinyl]

Jednym z podstawowych założeń Oranżady od początku jej istnienia było nieustanne poszukiwanie własnej muzycznej drogi. Ukuty przez grupę termin "psychodelicje" idealnie oddaje zresztą jej przewrotny, ambitno-przystępny charakter, będący wypadkową różnych stylów i inspiracji. Nie ma w tej muzyce ewidentnych patronów i czynnika wyraźnie dominującego. O ile pierwsze dwie, drapieżniej brzmiące płyty zespołu lokowały się bliżej hałaśliwych gitar z lat 90., o tyle Samsara wydaje się być mocniej natchniona duchem lat 60. i muzyką spod znaku The Velvet Underground czy The Stooges. Pomimo tych drogowskazów jest to jednak propozycja oryginalna, do dziś świeża i spójna. Paletę brzmień poszerza użycie nietypowego instrumentarium - cajon, saksofon, różnorakie przeszkadzajki, a nawet gnieciony makaron nie są tylko pstrokatym dodatkiem, a świadomie użytym narzędziem. Udział instrumentalny i wokalny sześciorga gości znanych z innych alternatywnych projektów dodatkowo wzmaga eklektyczny i otwarty charakter albumu. I choć nie ma na tej płycie ewidentnych hitów radiowych, to jednak w pamięci słuchacza zostaje każda kompozycja cechująca się nie tylko unikalną aurą, ale też poetyzującymi tekstami. Na pewno warto wyróżnić tu Impro-Miron bazujący na tekście Białoszewskiego, nagrany z udziałem aktorów Stefana Jaracza w Otwocku, będący quasi-słuchowiskiem muzycznym wieńczącym podstawowy program płyty. Artur Rzempołuch, perkusista Oranżady, podsumował twórczość zespołu słowami "zbyt popowi na awangardę i zbyt awangardowi jak na pop". Podobne samoniedookreślenie ma to do siebie, że takiej muzyce ciężko przykleić jakąkolwiek etykietkę. W efekcie obcujemy tu z płytą, której słuchać można bez oglądania się na mody i sztywne preferencje. Po prostu Samsara. Na potrzeby edycji winylowej dokonano masteringu, zrewitalizowano okładkę oraz dorzucono dwa bonusowe, niepublikowane wcześniej utwory.