Na rozprawę składają się interpretacje kilkunastu wierszy, wybranych, jak chce Autor, nieprzypadkowo, bo mających szczególne znaczenie w twórczości mieszkańców oświeconego Parnasu i otwierających perspektywę na nowe odczytanie ich poezji. Kaliszewski wybrał wiersze, układające sięw szczególny obraz oświeceniowego klasycyzmu, który jawi się tu nie tylko jako prąd estetyczny otwarty na wyznania nowoczesności, ale także jako całościowy pogląd na świat i postawa etyczna. Jej decydującym momentem jest pochwała filozofii i wynikającego z praw natury porządku moralnego.[?] Drobiazgowe analizy umieszczone często w kontekście literatury i filozofii XVIII wieku czynią z problemów podejmowanych w tytułowych utworach zagadnienia ważne dla całej kultury polskiego oświecenia. A po lekturze Parnasu oświeconych można powiedzieć, że jednym z najważniejszych z nich jest zaprojektowanie nowego stylu opisu świata odpowiadającego wyzwaniom nowoczesności. Z recenzji wydawniczej Zofii Rejman-Pietrzykowskiej