Pension de famille - Piotr Paziński [KSIĄŻKA]

Une pension de famille entourée d'arbres, non loin de Varsovie. C'est dans ce lieu que le narrateur a passé ses premi?res vacances, jadis, avec grand-m?re Bronka. Quand il y retourne bien des années plus tard, les souvenirs affluent d?s qu'il franchit la grille. Le lieu semble flotter hors du temps, habité autant par le passé que par le présent. Quand une des pensionnaires, la vieille Tecia, lui confie des boîtes ? chaussures emplies de lettres, de cartes postales et de photos, le narrateur se met ? reconstituer des pans entiers d'un monde disparu. Alors, en quinze chapitres, le roman nous invite ? un voyage dans le temps : la grand-m?re Bronka n'est plus de ce monde, mais d'anciens pensionnaires comme Tecia et Mala - qui se chamaillent sans cesse - accueillent le narrateur avec bienveillance. Il y a aussi Stefa, qui lui avait appris ? dessiner avec des pommes de pin, le docteur Kahn et ses dragées, Leon qui a perdu toutes ses dents en Sibérie, et Abram qui a décidé de rester malgré la mort de tous les siens... Peuplé par des personnages singuliers, drôles ou tragiques, et soutenu par une langue chatoyante, le roman se lit comme l'élégie d'un monde englouti. Mais Pension de famille nous offre aussi un puissant témoignage de la troisi?me génération apr?s la Shoah, et un livre bouleversant sur la transmission d'une mémoire.

Otoczony drzewami pensjonat niedaleko Warszawy - to tu narrator dawno temu spędził swoje pierwsze wakacje u babci Bronki. Gdy powraca tam wiele lat później i przechodzi przez bramę, zalewa go fala wspomnień. Wydaje się, że to miejsce istnieje poza czasem, zamieszkane równocześnie przez przeszłość i teraźniejszość. Kiedy jedna z pensjonariuszek, staruszka Tecia, wręcza mu pudełka po butach wypełnione listami, pocztówkami i zdjęciami, narrator zabiera się za rekonstruowanie fragmentów dawnego świata.

W ten sposób powieść zaprasza w podróż w czasie: babci Bronki już tutaj nie ma, ale poprzedni mieszkańcy, tacy jak Tecia i Mala - które nieustannie się kłócą - witają narratora z życzliwością. Jest też Stefa, która nauczyła go rysować szyszkami, doktor Kahn i jego draże, Leon, który stracił wszystkie zęby na Syberii, a także Abram, który zdecydował się zostać pomimo śmierci całej rodziny

Zapełniona niepowtarzalnymi postaciami, zabawnymi i tragicznymi, i napisana pięknym językiem, powieść czyta się jak elegię zatopionego świata. Pension de famille to potężne świadectwo trzeciego pokolenia po Zagładzie i poruszająca książka o przekazywaniu pamięci.