Pokój, w którym robi się poezję. Tadeusz Różewicz i proces twórczy. Inventio [KSIĄŻKA]

\"Już sama moja pracownia jest podejrzana. [? ] pokój, w którym ?tworzy się poezję? to nieciekawy pokój\". W ten sposób o swojej poetyckiej pracowni pisał Tadeusz Różewicz (Komentarz z tomu Formy, 1958). Sam jednak, na różne sposoby, uchylał drzwi do owego pokoju, udowadniając, że \"tworzenie poezji\" (prozy, dramatu) jest spektaklem pasjonującym. Tom Niepokój, posiadający podręcznikowo zatwierdzony status jednej z najważniejszych polskich książek poetyckich XX wieku, zmieniał się w przygotowywanych przez autora edycjach. Pojedyncze wiersze z różnych okresów twórczości ulegały metamorfozom, bywały też inkorporowane do nowych, nadrzędnych całości tekstowych (takich jak poematy Et in Arcadia ego czy Non-stop-show) i poddawane - wewnątrz tych całości - rozmaitym operacjom. Tom Płaskorzeźba wprost zapraszał czytelnika do lekturowej gry w porównywanie publikowanych na sąsiadujących stronach wersji tekstu. Swoje najbardziej znane, kanoniczne utwory Różewicz nie tylko wznawiał, ale i re-kreował (przypadek Kartoteki i Kartoteki rozrzuconej). Był także twórcą niezwykłych obrazów i opowieści, przedstawiających przygody człowieka tworzącego: dość wspomnieć Pułapkę czy Przyrost naturalny.

Różewicz - pisarz stale przepisujący się na oczach swych czytelników - pozostawił też obszerne archiwum pracy twórczej, które - dzięki staraniom Ossolineum - zostało niedawno otwarte. Tym samym \"pokój, w którym tworzyło się poezję\" zostaje udostępniony na innych niż dotychczas prawach: już nie dzięki autorskiemu gestowi \"uchylenia drzwi\", lecz dzięki działaniom archiwistów i badaczy o archiwistycznym zacięciu. To stosunkowo nowe zjawisko wprowadza do obrazu \"przepisującego się\" Różewicza jeszcze jeden fascynujący wymiar?

Zarysowujące się w ten sposób pole problemowe - choć już eksplorowane - wciąż inspiruje. Druga pozycja ukazująca się w serii Inventio. Antropologia Tworzenia - Krytyka Genetyczna - Interpretacja to wieloautorska monografia, ujmująca, od różnych stron, fenomen procesu twórczego Tadeusza Różewicza. Pierwsza część książki poświęcona jest temu, jak Różewicz teoretyzuje i tematyzuje zagadnienie kreatywności, tworzenia, procesualności. Część druga skupia się na konkretnych dokumentach, będących zapisami czy śladami twórczego działania autora Niepokoju: brulionach wierszy i opowiadań, a także zapiskach czynionych na egzemplarzach książek. Całość domyka część trzecia - tutaj w centrum uwagi są planowane, lecz niezrealizowane utwory Różewicza, a także, zawarte w jego twórczości, obrazy \"tekstoklazmu\", czyli niszczenia utworów przez artystę-destruktora. W ten sposób książka poświęcona procesowi twórczemu Tadeusza Różewicza znajduje punkt dojścia w rozważaniach o procesie niszczenia.

Inventio. Antropologia tworzenia - krytyka genetyczna - interpretacjato seria wydawnicza, której patronuje Pracownia Badań nad Procesem Twórczym, jednostka naukowa Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Seria gromadzi książki poświęcone fenomenowi kreatywności, przede wszystkim - procesowi twórczemu, prowadzącemu do powstania dzieła sztuki. Podstawowym założeniem metodologicznym serii jest interdyscyplinarność i polikontekstualność: obszar jej zainteresowania obejmuje różne dziedziny pracy twórczej (literaturę, sztuki plastyczne, teatr, film, muzykę), okresy historyczne oraz teorie i praktyki badawcze (krytykę genetyczną, poetykę, antropologię literatury, filozofię, psychologię, socjologię i ekonomię tworzenia).

Druga pozycja ukazująca się w serii Inventio. Antropologia Tworzenia Krytyka Genetyczna Interpretacja to wieloautorska monografia, ujmująca, od różnych stron, fenomen procesu twórczego Tadeusza Różewicza. Pierwsza część książki poświęcona jest temu, jak Różewicz teoretyzuje i tematyzuje zagadnienie kreatywności, tworzenia, procesualności. Część druga skupia się na konkretnych dokumentach, będących zapisami czy śladami twórczego działania autora Niepokoju: brulionach wierszy i opowiadań, a także zapiskach czynionych na egzemplarzach książek. Całość domyka część trzecia tutaj w centrum uwagi są planowane, lecz niezrealizowane utwory Różewicza, a także, zawarte w jego twórczości, obrazy tekstoklazmu, czyli niszczenia utworów przez artystę-destruktora. W ten sposób książka poświęcona procesowi twórczemu Tadeusza Różewicza znajduje punkt dojścia w rozważaniach o procesie niszczenia.