Polska publicystyka emigracyjna po 1945 roku - Iwona Hofman, Justyna Maguś [KSIĄŻKA]

Polska publicystyka emigracyjna, nawet ograniczona cezurą po 1945 roku, stanowi bardzo zróżnicowany temat badawczy, mający już świetne opracowania i analizy motywów, charakteru, problemów, gatunków, twórców, wpływu. Ciągle jednak jesteśmy raczej na etapie wyznaczania kolejnych celów badawczych (mapowania), niż syntezy ułatwiającej choćby rozpoznanie zależności pomiędzy publicystyką emigracyjną i krajową (w kontekście skomplikowanych losów pisarzy, takich jak miedzy innymi Stanisław Mackiewicz, Melchior Wańkowicz, Teodor Parnicki, Maria Kuncewiczowa).

Właściwie każdy człon frazy polska publicystyka emigracyjna wymaga objaśnień i dopracowania terminologicznego . Polska to znaczy pisana przez Polaków, na tak zwane polskie tematy, przez Polaków przebywających na emigracji. Publicystyka, czyli rodzaj pisarstwa lokowanego, jak mówił Adolf Bocheński, piętro wyżej od informacji, a zatem zawierającego opinie i komentarze wiarygodnego autora (eksperta); pozostaje kwestia kryteriów wiarygodności/autorytetu nadawcy, stosunek odbiorców do treści publicystycznych, rodzaju mediów (prasa, radio, telewizja, ale także książki, druki ulotne, broszury), stylu i języka gatunków publicystycznych. Emigracyjna wreszcie tworzona przez emigrantów czy także krajowców przemycających swoje artykuły i książki do wydawnictw emigracyjnych. Te dość oczywiste konotacje stanowią zaledwie zalążek zbioru wątpliwości i pytań związanych z szerokimi możliwościami interpretacji pojęcia obejmującego wymiar miejsca i przestrzeni twórczej autorów, genealogię dziennikarską, historię i zadania emigracji.

Ze Wstępu