Pomnik Cesarzowej Achai Tom 1 - Andrzej Ziemiański [KSIĄŻKA]

Imperium karmi się krwią swoich żołnierzy. Wieczne wojny pochłaniają wciąż więcej i więcej istnień. Szkoda czasu na szkolenie żołnierzy - wystarczy, że potrafią stać w szeregu i trzymać karabin. Strzelać nauczą się w boju. Oto cena przetrwania tysiącletniego cesarstwa. "Dwie dziewczyny w tunikach piechoty zaczęły wyganiać rekrutów na brzeg. Nie miały żadnych odznak, żadnych szarż, żadnych insygniów. Nie potrzebowały. Miały władzę. - Won stąd! Won! Wyłazić, ścierwa! - krzyczały obie i jednocześnie kopały po głowach te z dziewcząt, które oszołomione nie chciały wypełnić rozkazu. - No co jest? Będziecie tam siedzieć do jutra? Wyłazić! Kilku dziewczynom z dziobu udało się zmylić oprawczynie i przemknąć na pomost. Stanęły niezdecydowane, nie wiedząc, co robić. Jedna z witających skoczyła do przodu i zaczęła je okładać pięściami. - Co tu stoicie jak cielęta? Meldować się! - Ale jak się do pani zwracać? - Na brzeg i tam sto przysiadów! - Po chwili funkcyjna zatrzymała się jednak. Pytanie najwyraźniej jej się spodobało. - Do mnie zwracajcie się ?jaśnie pani? - wyjaśniła nawet z pewną dozą uprzejmości - a do tej drugiej ?Wasza Wysokość?. Zrozumiano?!" (fragment "Pomnika cesarzowej Achai") Imperium karmi się krwią swoich żołnierzy. Wieczne wojny pochłaniają wciąż więcej i więcej istnień. Szkoda czasu na szkolenie żołnierzy - wystarczy, że potrafią stać w szeregu i trzymać karabin. Strzelać nauczą się w boju. Oto cena przetrwania tysiącletniego cesarstwa."Dwie dziewczyny w tunikach piechoty zaczęły wyganiać rekrutów na brzeg. Nie miały żadnych odznak, żadnych szarż, żadnych insygniów. Nie potrzebowały. Miały władzę.- Won stąd! Won! Wyłazić, ścierwa! - krzyczały obie i jednocześnie kopały po głowach te z dziewcząt, które oszołomione nie chciały wypełnić rozkazu. - No co jest? Będziecie tam siedzieć do jutra? Wyłazić! Kilku dziewczynom z dziobu udało się zmylić oprawczynie i przemknąć na pomost. Stanęły niezdecydowane, nie wiedząc, co robić. Jedna z witających skoczyła do przodu i zaczęła je okładać pięściami. - Co tu stoicie jak cielęta? Meldować się! - Ale jak się do pani zwracać? - Na brzeg i tam sto przysiadów! - Po chwili funkcyjna zatrzymała się jednak. Pytanie najwyraźniej jej się spodobało. - Do mnie zwracajcie się "jaśnie pani" - wyjaśniła nawet z pewną dozą uprzejmości - a do tej drugiej "Wasza Wysokość". Zrozumiano?!" (fragment "Pomnika cesarzowej Achai") Imperium karmi się krwią swoich żołnierzy. Wieczne wojny pochłaniają wciąż
więcej i więcej istnień. Szkoda czasu na szkolenie żołnierzy - wystarczy, że
potrafią stać w szeregu i trzymać karabin. Strzelać nauczą się w boju. Oto cena
przetrwania tysiącletniego cesarstwa.
\"Dwie dziewczyny w tunikach
piechoty zaczęły wyganiać rekrutów na brzeg. Nie miały żadnych odznak, żadnych
szarż, żadnych insygniów. Nie potrzebowały. Miały władzę.
- Won stąd! Won!
Wyłazić, ścierwa! - krzyczały obie i jednocześnie kopały po głowach te z
dziewcząt, które oszołomione nie chciały wypełnić rozkazu. - No co jest?
Będziecie tam siedzieć do jutra? Wyłazić! Kilku dziewczynom z dziobu udało się
zmylić oprawczynie i przemknąć na pomost. Stanęły niezdecydowane, nie wiedząc,
co robić. Jedna z witających skoczyła do przodu i zaczęła je okładać
pięściami.
- Co tu stoicie jak cielęta? Meldować się!
- Ale jak się do
pani zwracać?
- Na brzeg i tam sto przysiadów! - Po chwili funkcyjna
zatrzymała się jednak. Pytanie najwyraźniej jej się spodobało. - Do mnie
zwracajcie się jaśnie pani - wyjaśniła nawet z pewną dozą uprzejmości - a do
tej drugiej Wasza Wysokość. Zrozumiano?!\"
(fragment \"Pomnika cesarzowej
Achai\")