Poezja Arłou'a to zapis przeżyć, wrażeń z lektur i podróży oraz refleksji człowiekawspółczesnego. Biały wiersz narzuca prywatny ton wypowiedzi, którą paradoksalnyhumor i z lekka ironiczny dystans chronią przed nadmierną dyskursywnością.Podmiot liryczny przemawia bez pozy, głosem zwyczajnym, nie zakrzykująccodzienności skrojonej na ludzką miarę. Dzieje się tak i wtedy, gdy powściągliwiebroni suwerenności swojego uczucia do kobiety, przywiązania do dziecięcej pamięciminionych czasów, miejsc, a nawet przesądów - i wtedy, gdy w imię tychżezasad musi bronić zbiorowej godności, wolności i tożsamości swojego krajui narodu. Przemawia tu człowiek wolny, osobny, lecz nie zacietrzewiony - i takąteż perspektywę proponuje ojczystej Białorusi. Arłou'a czyni silniejszym nie to,co go zwycięża, lecz jego własna prywatność - to ona trwa i przetrwa w świeciecywilizowanym, więc ludzkim.